" ฉันแค่ตามใจ
" คนตัวเล็กมองและหัวเราะที่เห็นอีกคนพยายามปิดกั้นตัวเองมากเท่าไหร่
แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในถ้อยคำพวกนั้นได้อยู่ดี จะให้รู้สึกเสียใจก็ไม่ได้เพราะแต่ละคำที่อีกคนกล่าวนั้นแม้มันอาจบาดใจแต่กลับดูมีความรู้สึกแฝงอยู่ตลอด
" เดี๋ยวสิ นี่นายจะไม่ใส่นิ้วก่อนเหรอ
"
" ทำไม
"
" ทำสิฉันจะเจ็บนะ
ครั้งที่แล้วฉันก็นอนแทบไม่ได้ "
" ครั้งก่อนไม่มีเจล
" คนตัวเล็กที่โดนดึงกางเกงออกนั้นนั่งน่ายู่ใส่คนที่กำลังยกสะโพกเขาขึ้นให้มานั่งคร่อมตัก
ใบหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์กลับดูเย้ายวนมากกว่าครั้งไหน ยิ่งเวลาที่สายตานิ่งราวกับไม่ได้คิดอะไรแต่มันกลับดูเชิญชวนและอบอุ่นรบเร้าจนยากที่จะกล้าสบตา
" เขินเป็นด้วยเหรอ
"
" ไม่ได้เขิน แต่นายจ้องแบบนี้ใครจะไปกล้าจ้องกลั..อื้ออ " สะดุ้งอย่างกระสันจนขนอ่อนลุกชูชันไปทั่วตัวเมื่อมืออุ่นส่งมาเค้นส่วนกลางลำตัวจนต้องเกร็งขาสองข้างพยุงตัวเองไว้
แขนโอบกอดไหล่กว้างและหลับตาหลบหนีความกดดันจากการโดนจ้อง
" มีเจลเตรียมพร้อมไว้ใช้กับหมอนั่นเหรอ
"
" จะบ้ารึไง..อ อ้ะ ! นี่อย่าบีบได้ไหม "
เอ็ดใส่คนที่กำลังลอบยิ้มเมื่อเขาทำสีหน้าทรมานใจเมื่อโดนบีบเค้นจนความเสียวมันพุ่งๆ
ลดๆ อยู่อย่างนี้ กะจะแกล้งกันทุกรอบเลยรึยังไง
หรือเพราะเห็นหน้าเขาตอนทรมานแล้วมันมีความสุขมากนักเหรอ
โรคจิต
"
ก้มหน้ามานี่ จะเงยหนีทำไม "
คำพูดที่ดูเหมือนการกระซิบข้างหูนั้นทำเอาใจดวงน้อยพลันเต้นตึกตักขึ้นมาซะได้
คนตัวเล็กสะบัดหน้ากลับไปจ้องเพื่อยืนยันว่าไม่ได้กลัวสายตานั่น
ทั้งที่ความจริงแล้วคิดอยู่เสมอว่าหากจ้องนานๆ จะใจวายตายเอาได้
"
อื.. อื้ม " ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงเป็นเหตุผลที่โอเซฮุนให้เขาหันหน้ามาหา
มืออุ่นลูบไล้ไปทั่วเอวและสะโพกก่อนจะเค้นอย่างรู้ว่าคนตัวเล็กชอบให้เขาสัมผัส
ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดจูบตอบอย่างชำนาญแม้ว่าจะดูตื่นเต้นจนเงอะงะไปบางครั้งก็ตาม
อย่างน้อยมันก็ทำให้โอเซฮุนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนแรกที่เคยมาทำแบบนี้
"
ฮื่อออ! " มือเล็กฟาดไหล่กว้างอีกคนอย่างนึกจะขาดใจรอนๆ
ที่โดนลักลอบจูบแล้วไม่ปล่อยให้หายใจกันแบบนี้
คิ้วบางขมวดแน่นและเบือนหน้าหนีจูบนั้นจนสามารถหลุดออกมาหายใจได้
"
ไอ่เด็กบ้า! คิดจะฆ่ากันรึไง"
"
ถอดกางเกงให้ที "
ถ้อยคำที่ด่าไปนั้นเหมือนว่าอีกคนจะไม่ได้รับฟังแม้สักนิดเดียว
กลับเป็นการขอร้องเชิงบังคับให้เขาต้องก้มถอดกางเกงให้และเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนที่กำลังหัวเราะในลำคออย่างพอใจยามเห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้
"
มองอะไร ทำหน้าที่สิ "
เสียงนิ่งกล่าวพลางกดศีรษะอีกคนให้จมไปที่หว่างขาตนเองช้าๆ
ก่อนที่รุ่นพี่จะอ้าปากงับส่วนนั้นอย่างเชื่อง
ลิ้นแดงแลบเลียส่วนปลายและลากไล้จนมันเริ่มพองคับโพรงปากมากขึ้นเรื่อยๆ
กลุ่มผมสีอ่อนเริ่มผงกเข้าออกตามจังหวะสลับกับดูดดุนส่วนปลายช้าๆ
จนได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจของคนด้านบน
โอนอ่อนง่ายชะมัด
"
อ.. อื้อ " ดูเหมือนว่าทำให้รุ่นน้องแต่ตัวเองกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
มือเล็กส่งไปกุมหว่างขาตนเองและลูบส่วนปลายพอให้ตัวเองไม่ทรมานแบบนี้
เป็นจังหวะเดียวกันกับมืออุ่นที่ส่งมากดหัวเขาแทบจมลงไป
ส่วนปลายยาวกระแทกกับคอทำเอาพะอืดพะอมสำลักระลอกใหญ่
"
โทษที "
"
นายซาดิสม์ใช่ไหมเนี่ย "
"
งั้นนายก็มาโซ ลุกขึ้น " โดนหิ้วปีกจับขึ้นมานั่งคร่อมตักอีกครั้ง
ก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบบีบเจลใส่มือตัวเองทันทีก่อนที่เด็กอีกคนจะบ้าบิ่นยัดเจ้านั่นเข้ามา
มีหวังพรุ่งนี้ได้เดินกะเผกทั้งวันแน่นอน
"
ใช้เยอะไปมั้ง "
ร่างสูงบ่นระหว่างที่มือเล็กกำลังทาเจลที่ส่วนนั้นตั้งแต่ปลายยันโคน
ลูบไล้ซ้ำไปซ้ำมาจนมันดูจะพองขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เห็นทีแล้วก็เลิกยุ่งจับมันเกรงว่าจะเข้าลำบากมากกว่าเดิมทุกที
"
รู้ไหม "
"
... "
"
ผมชอบตอนพี่ทำหน้าแบบนั้นนะ " จู่ๆ
คนตัวเล็กก็หน้าแดงแป๊ดขึ้นมาเมื่ออีกคนเรียกเขาว่าพี่ด้วยถ้อยคำสุภาพแถมยังมองหน้าเขาจังหวะที่กำลังกลัวว่าตัวเองจะเจ็บจากการกิจกรรมครั้งนี้อีกต่างหาก
ทำเอาใจสั่นคว่ำไม่เป็นท่าเสียได้
"
บ้ารึไง เลิกแกล้งกันได้แล้ว "
เบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงและก้มจับส่วนปลายแข็งร้อนเบาๆ
พร้อมกับกดมันเข้าที่ช่องทางหลังอย่างระมัดระวัง
โอเซฮุนก็ให้เขาทำมันอย่างเป็นอิสระเพราะคงกลัวว่าเขาจะงอแงในวันรุ่งขึ้นเนื่องจากเดินไม่ได้
"
อ.. อ้ะ อาา " ขบริมฝีปากแน่นและกลั้นหายใจกดตัวเองลงทีเดียวจนสุด
บวกกับความลื่นของเจลทำเอามันเข้าไปลึกแทบที่จะทำให้จุกเสียดไปถึงท้องได้
วงแขนเล็กกอดรอบลำคอแกร่งแน่นด้วยความจุกจนจะร้องไห้
แรงตอดรัดรุนแรงก็พอจะทำให้โอเซฮุนเดาออกได้ว่าลู่หานต้องกำลังเจ็บมากแน่ๆ
"
ผ่อนคลายจะได้ไม่เจ็บ "
"
ทำง่ายที่ไหนล่ะ รอนายเรียกฉันพี่อีกรอบเถอะ "
"
พี่เจ็บไหม " มือบางฟาดใส่ไหล่อีกคนและก้มหน้าซบบ่ากว้างอย่างเขินแทบแย่
ทำไมถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับแค่การโดนเรียกว่าพี่แบบนี้นะ
คงจะเพราะว่าอีกคนทำเย็นชาใส่ตลอด เมื่อโดนความอบอุ่นแอทแท็คเบาๆ
ก็ทำเอาใจสั่นคลอนไปหมดแล้ว แย่จริง
"
อะ อ้ะ.. อย่าขยับสิ " มือบางเกาะไหล่แกร่งแน่นและผ่อนลมหายใจออกเบาๆ
อย่างควบคุมอารมณ์เกรงว่าถ้าตัวเองเกร็งไปมากกว่านี้จะยิ่งแย่
เลยได้แต่รอเวลากระทั่งรุ่นน้องที่กำลังเงยหน้ามองเขานั้นส่งมือไปลูบบั้นท้ายเบาๆ
จนเจ้าตัวสะดุ้งตกใจ
"
ขยับได้ยัง "
"
ยังแน่นอยู่ "
"
ถ้าอยู่อีกสักพักจะเสร็จก่อนละนะ "
คนเป็นพี่ได้แต่เงยหน้ามองอย่างไม่ประสบอารมณ์และยอมเป็นฝ่ายที่จะบังคับกิจกรรมเอง
สะโพกบางยกขึ้นโดยใช้แรงขาทั้งหมดยกอย่างยากลำบากเพราะความเจ็บ ก่อนจะค่อยๆ
กดตัวเองลงมาช้าๆ และจิกเล็บลงที่แผ่นหลังกว้างระบายความทรมาน
"
อ๊าา.. "
กระตุกอย่างลืมตัวเมื่อกดตัวเองลงจนสุดทำให้ส่วนปลายแข็งไปโดนจุดสำคัญด้านใน
โอเซฮุนจึงได้ใจจับสะโพกบางยกขึ้นทีละนิดและกดซ้ำๆ
ตรงที่เดิมทำเอาคนตัวเล็กต้องนิ่วหน้าอย่างทรมาน
"
อ.. อย่าอื้อออ " เสื้อสีขาวโดนลูบขึ้นจากหน้าท้องถึงแผ่นอกบาง
เปิดจนเห็นยอดอกลิ้นชื้นก็ไล่ลิ้มเลียจนต้องกัดริมฝีปากแน่น
สะโพกเล็กเริ่มควบคุมจังหวะได้จึงเริ่มเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง
เสียงเตียงไม้เอี๊ยดอ๊าดบวกกับเสียงครางหวานที่ดังขึ้นราวกับไม่เกรงใจว่าใครจะผ่านหน้าห้องบ้าง
"
อ้ะ.. อ้ะ.. ด เดี๋ยว อื้ออ " ริมฝีปากร้อนงับยอดอกและดูดแรงๆ
จนคนตัวเล็กแทบกายสะท้าน
มือบางกุมเส้นผมสีเข้มและแอ่นอกรับอย่างรู้สึกดีเกินกว่าที่จะห้ามได้
หมุนสะโพกควงให้ส่วนร้อนแข็งด้านในนั้นสัมผัสกับผนังอุ่นจนความเสียวกระสันวิ่งพล่านตั้งแต่ปลายเท้ายันเอวที่แทบจะหมดแรง
ก้อก..
ก้อก.. ก้อก
"
ลู่หาน คุณลุงโทรมา "
เสียงที่ไม่ได้ต้อนรับนั้นดังขึ้นหน้าประตูซึ่งเรียกร้องความสนใจให้คนตัวเล็กต้องชะงักและมองไปยังประตูที่มีเงาใครบางคนอยู่ด้านล่างช่องเล็กๆ
นั้น แต่กระนั้นร่างบางกลับต้องผงะและนอนหงายลงเตียงอย่างว่องไวทันทีที่โดนกดลงไป
ขาขวาโดนจับพาดบ่ากว้างและส่วนนั้นก็ถูกร่อนใส่เนื้อกระทบกันเสียงดังจนคาดว่าคนหน้าประตูจะต้องได้ยินแน่นอน
"
อ้ะ.. อะซ.. เซฮุน "
"
... "
"
ให้ฉัน อื้ออ.. คุยกับพ่ออะ.. อ้ะ " แรงกระแทกรุนแรงเสียจนหัวแทบสั่นคลอน
ริมฝีปากบางเผยออ้าอย่างสาสมความใคร่ มือบางก็ส่งไปลูบไล้ส่วนปลายตัวเองที่ปริ่มน้ำใสทำท่าจะเสร็จก่อนเด็กอีกคนแน่นอน
ราวกับลืมไปแล้วว่าคนที่อยู่หน้าประตูตอนนี้จะรู้สึกยังไง
หึ
เสียงขบกรามดังกรอดโดยที่ในมือถือโทรศัพท์บ้านไว้
ควบคุมอารมณ์อย่างผู้ใหญ่และเดินละออกมาถือสายคุยต่อจากที่ค้างไว้นาน
"
คุณลุงครับ เหมือนลู่หานคงหลับแล้ว พรุ่งนี้ผมจะให้เขาโทรไปใหม่ "
"
... "
"
ครับ "
วางสายทิ้งจากกันไปเหลือไว้แต่เพียงความโกรธระคนแค้นมากมายที่ปนเปกันจนไม่รู้จะอธิบายได้
เสียงครางกับเสียงเตียงในห้องนั้นยังดังพอที่เขาจะได้ยินเมื่อยืนตรงนี้
ราวกับเด็กหน้านิ่งนั่นมันกลั่นแกล้งให้เขาคลั่ง
ยั่วโมโหให้เดือดราวกับไม่กลัวว่าจะต้องเจออะไรบ้างเมื่อเขาเอาจริงขึ้นมา
ทีใครทีมันนะ
"
อ.. อ้ะ.. อ้ะ.. เซฮุน ตร.. ตรงนั้น "
คนตัวเล็กนิ่วหน้าและอ้าปากครางอย่างพอใจเมื่อจังหวะที่เร็วเกินไปกับการสอดใส่ที่ลึกพอจะทำให้สะดุ้งทุกครั้งเมื่อโดนจุดสำคัญ
จนอดคิดไม่ได้เลยว่าที่แฟนเก่าของเซฮุนคนนั้นจะเคยทำเรื่องแบบนี้กับเซฮุนแล้วหรือเปล่า
"
อ้ะ.. จะ ถึงแล้ว อ๊าาา.. "
คนตัวเล็กที่โดนจับให้ชันเข่ากับเตียงและเอนตัวไปจับหัวเตียงไว้แน่น
จังหวะการสอดใส่ที่รุนแรงเกินจะผิดปกตินั้นยังไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเท่ากับการที่โอเซฮุนออกแรงบีบสะโพกแรงจนเขาต้องเบ้หน้าอย่างทรมาน
"
อ้ะ.. เจ็บ อื.. อืมม "
ใบหน้าคมคายโน้มมาประกบจูบเร่าร้อนให้จนหายใจไม่ทันเข้าไปใหญ่
สะโพกบางโดนรั้งไว้แน่นและแรงกระแทกที่สอดใส่ถี่ยิบทำเอาเสียงเตียงดังสู้กันจนกลัวว่ามันจะหักอยู่รอมร่อ
"
ฉัน.. "
"
อ.. อ้ะ "
"
ฉันเกลียดหมอนั่น " ประโยคสั้นๆ
ที่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นราวกับเหนื่อยและหงุดหงิดอยู่ในระดับหนึ่ง
ก่อนที่แรงกระแทกครั้งสุดท้ายจะทำให้คนตัวเล็กหมดแรงแขนพับไปกองกับหัวเตียง
หอบหายใจแรงและนิ่งค้างรอให้เด็กอีกคนปลดปล่อยจนเสร็จ
ใบหน้าคมคายก็โน้มเข้ามาใกล้และสัมผัสริมฝีปากกันเป็นครั้งสุดท้ายของกิจกรรมคืนนี้
BACK TO DEK-D CLICK
