วันพุธที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2558

#น้องรหัสtheseries




                " ทำให้นายตื่นไง "
                " ไปทำให้มือหายเย็นก่อน จับแล้วหนาวชะมัด " รุ่นพี่เมินหน้าใส่พร้อมกับถดตัวลงมาจนหน้าอยู่สม่ำเสมอกับหว่างขาคนด้านล่าง เพราะในเมื่อใช้มือไม่ได้ก็คงจะต้องใช้ปากนี่แหละดีที่สุดแล้ว
                " ทำหน้ากระเส่าให้ฉันดูด้วยนะ " รุ่นพี่กล่าวข่มขู่ก่อนจะเกี่ยวขอบกางเกงลงและใช้ปลายลิ้นงับส่วนนั้นทีละนิดเพื่อปลุกให้มันตื่นขึ้นมาเล่นด้วยสักที เจ้าของมันจะได้ลุกขึ้นมาสนใจเขานอกจากการนอนหลับซะบ้าง
                ปากบางห่อแน่นและรูดรั้งขึ้นลงช้าๆ พบว่าส่วนนั้นมันเริ่มร้อนขึ้นมาอย่างไม่ยากเย็นเลยแม้แต่น้อย ปลายลิ้นแดงเกี่ยวกระหวัดแทะเล็มไปมาก่อนจะรูดรั้งขึ้นช้าๆ และสังเกตว่ามันน่าจะเมื่อยมากเลยทีเดียวเมื่อดูความยาวของมันแล้ว
                " ดีชะมัดที่ได้นายเป็นน้องรหัส "
                " ทำไป " ส่งมือไปกดหัวรุ่นพี่ลงจนคนตัวเล็กแทบสำลักกับความยาวของส่วนปลายที่ทิ่มโดนในคอ ขมวดคิ้วและรูดปากต่อจนมันเริ่มใหญ่โตเพิ่มขนาดมากขึ้นเป็นเท่าตัว
                ปลายลิ้นแดงสดแตะลงที่ส่วนปลายก่อนจะละเลงเล่นอย่างชำนาญ ดูดรั้งมันเบาๆ พร้อมแทะเล็มตามความยาวให้เกิดเสียงเฉอะแฉะขึ้น น้ำใสยืดตามริมฝีปากเพราะส่วนปลายแดงสดนั้นกำลังเยิ้มน้ำขุ่นออกมาทีละนิด
                " อืมม " เสียงหวานครางในลำคอและพยายามรูดรั้งให้ไวมากขึ้นเพื่อที่จะส่งให้อีกคนสู่สวรรค์เร็วมากขึ้น ทว่ารุ่นน้องกลับจับกลุ่มผมรั้งให้ถอดริมฝีปากออกช้าๆ จนต้องเงยหน้ามองด้วยสายตาไม่เข้าใจ
                " ฉันทำไม่ดีรึไง "
                " มันดีแล้วถ้าไม่เอามือเย็นๆ มาจับ "
                " โทษทีนะ " หัวเราะและมองหน้าเด็กอีกคนที่ลุกขึ้นมาดึงมือสองข้างเขาไปจับไว้ แถมแววตายังเพ่งมองมาสบด้วยจนรู้สึกแปลกๆ ไม่กล้าจะสบตอบซะอย่างนั้น
                " หนาวมากเลยเหรอ "
                " เป็นเพราะฉันไม่ชอบอากาศหนาวมั้ง " รุ่นน้องนิ่งหยุดฟังเขาพูดก่อนที่จะค่อยๆ ดึงมือเขาไปกุมไว้จนความอุ่นนั้นแล่นผ่านมาให้ มันรู้สึกดีมากราวกับได้เสื้อกันหนาวมาใส่ตอนหิมะตกและลมแรงๆ เขาจะไม่แปลกใจอะไรสักนิดถ้าไม่ติดว่าอีกคนจับมือสองข้างและจ้องตากันแบบนี้มันหมายความว่ายังไง
               
            แกล้งให้หวั่นไหวสินะ

                " พอแล้ว จะทำต่อให้ " ดึงมือออกจากการโดนกุมไว้เพราะเริ่มรู้สึกอึดอัดจากสายตานั้น แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเด็กอีกคนไม่ยอมปล่อย ทั้งยกยิ้มมุมปากใส่จนต้องเอาคืนด้วยการเอนหัวเข้าไปหาช้าๆ และเขกใส่หัวเด็กอีกคนเบาๆ
                " ทำอะไร "
                " ลงโทษไง เหมือนที่แฟนเค้าทำกัน "
                " ไม่เห็นเจ็บ "
                " บ้าเหรอลงโทษแฟนเค้าทำให้เจ็บที่ไหน ทำให้พอน่ารักสิเดี๋ยวแฟนไม่รัก " อธิบายไปให้เด็กหัวทื่อได้รับรู้แม้ว่าจะพยายามสื่อให้อีกคนเข้าใจว่าเขากำลังทำเหมือนอีกคนเป็นแฟน ทั้งที่ความจริงแล้วไม่ได้คิดจริงจังอะไร แต่แค่อยากใช้เวลาที่มีนั้นแกล้งอีกคนให้สาสมก่อนที่เวลารับน้องจะหมดภายในสามวันเท่านั้น
                " ทำต่อนะ "
                " ... " เมื่ออีกคนเงียบไม่ได้ตอบอะไรราวกับไม่ได้ปฏิเสธก็ถือเองว่าอนุญาตแล้วกัน ก้มลงดันหน้าท้องอีกคนให้นอนลงไปเช่นเดิม พร้อมกับดึงขอบกางเกงลงและอ้าปากงับส่วนนั้นเบาๆ ใช้ลิ้นดุนและขยับเข้าออกว่องไวเพื่อชักจูงอารมณ์ให้อีกคนขึ้นจุดสูงสุดอีกครั้ง อยากจะเหลือบตามองสีหน้ารุ่นน้องว่าเป็นเช่นไร แต่มันก็สว่างไม่พอที่จะสังเกตได้ แต่รับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจที่เริ่มไม่ปกติแค่นั้นก็ดีใจแล้ว
                " อื้อออ " ครางอย่างรู้สึกดีเองเมื่อทำให้อีกคนนานเกินไป ริมฝีปากแดงระเรื่อรูดรั้งเร็วมากขึ้นก่อนที่จะถี่รัวและส่งมือไปลูบหน้าท้องแกร่งช้าๆ เมื่อสัมผัสได้ว่ามันเริ่มเกร็งก็เตรียมตัวไม่ตกใจเวลามันทะลักออกมา ผละริมฝีปากสวยออกและใช้มือนิ่มรูดรั้งว่องไวแทน จนสุดท้ายมันก็พุ่งออกมาใส่ปากพอดี น้ำใสขุ่นหยดเยิ้มจากกลีบปากแดงสดและรุ่นพี่แสนดีก็เก็บกลืนมันลงคอไปอย่างเรียบร้อยแล้ว
                " เซฮุน "
                " ... "
                " ฉันรู้สึกเองแล้วล่ะ "

            เหอะ

                " มันก็ต้องเป็นอย่างนั้น " รุ่นน้องกล่าวกลางถอนหายใจและดึงอีกคนให้โน้มหน้าเข้ามาหา ประกบปากจูบแลกลิ้นอย่างดูดดื่มท่ามกลางหนาวเหน็บของห้อง มืออุ่นล้วงเข้าเสื้อตัวบางของตัวเองที่ร่างเล็กขโมยมาใส่ สัมผัสแผ่นหลังเนียนที่กำลังแอ่นให้อย่างยั่วยวนอารมณ์กับใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้ชิดจนความหอมนั้นทำให้เขาแทบหมดความอดทน
                " อื้อ.. อ้ะ "
               
                " อื้มมม "

                " อ้ะ.. อะ.. อ้ะ "

                " .. อ้ะ อ๊าาา เซฮุน.. "
               
                " ฮื่อออ.. อาาาาา "


            ก็แค่.. ความสัมพันธ์ชั่วคราว




ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น