#น้องรหัสtheseries chap 5

            " ฉันแค่ตามใจ " คนตัวเล็กมองและหัวเราะที่เห็นอีกคนพยายามปิดกั้นตัวเองมากเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในถ้อยคำพวกนั้นได้อยู่ดี จะให้รู้สึกเสียใจก็ไม่ได้เพราะแต่ละคำที่อีกคนกล่าวนั้นแม้มันอาจบาดใจแต่กลับดูมีความรู้สึกแฝงอยู่ตลอด

            " เดี๋ยวสิ นี่นายจะไม่ใส่นิ้วก่อนเหรอ "

            " ทำไม "

            " ทำสิฉันจะเจ็บนะ ครั้งที่แล้วฉันก็นอนแทบไม่ได้ "  

            " ครั้งก่อนไม่มีเจล " คนตัวเล็กที่โดนดึงกางเกงออกนั้นนั่งน่ายู่ใส่คนที่กำลังยกสะโพกเขาขึ้นให้มานั่งคร่อมตัก ใบหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์กลับดูเย้ายวนมากกว่าครั้งไหน ยิ่งเวลาที่สายตานิ่งราวกับไม่ได้คิดอะไรแต่มันกลับดูเชิญชวนและอบอุ่นรบเร้าจนยากที่จะกล้าสบตา

            " เขินเป็นด้วยเหรอ "

            " ไม่ได้เขิน แต่นายจ้องแบบนี้ใครจะไปกล้าจ้องกลั..อื้ออ " สะดุ้งอย่างกระสันจนขนอ่อนลุกชูชันไปทั่วตัวเมื่อมืออุ่นส่งมาเค้นส่วนกลางลำตัวจนต้องเกร็งขาสองข้างพยุงตัวเองไว้ แขนโอบกอดไหล่กว้างและหลับตาหลบหนีความกดดันจากการโดนจ้อง

            " มีเจลเตรียมพร้อมไว้ใช้กับหมอนั่นเหรอ "

            " จะบ้ารึไง..อ อ้ะ ! นี่อย่าบีบได้ไหม " เอ็ดใส่คนที่กำลังลอบยิ้มเมื่อเขาทำสีหน้าทรมานใจเมื่อโดนบีบเค้นจนความเสียวมันพุ่งๆ ลดๆ อยู่อย่างนี้ กะจะแกล้งกันทุกรอบเลยรึยังไง หรือเพราะเห็นหน้าเขาตอนทรมานแล้วมันมีความสุขมากนักเหรอ

           

          โรคจิต

            " ก้มหน้ามานี่ จะเงยหนีทำไม " คำพูดที่ดูเหมือนการกระซิบข้างหูนั้นทำเอาใจดวงน้อยพลันเต้นตึกตักขึ้นมาซะได้ คนตัวเล็กสะบัดหน้ากลับไปจ้องเพื่อยืนยันว่าไม่ได้กลัวสายตานั่น ทั้งที่ความจริงแล้วคิดอยู่เสมอว่าหากจ้องนานๆ จะใจวายตายเอาได้

            " อื.. อื้ม " ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงเป็นเหตุผลที่โอเซฮุนให้เขาหันหน้ามาหา มืออุ่นลูบไล้ไปทั่วเอวและสะโพกก่อนจะเค้นอย่างรู้ว่าคนตัวเล็กชอบให้เขาสัมผัส ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดจูบตอบอย่างชำนาญแม้ว่าจะดูตื่นเต้นจนเงอะงะไปบางครั้งก็ตาม อย่างน้อยมันก็ทำให้โอเซฮุนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนแรกที่เคยมาทำแบบนี้

            " ฮื่อออ! " มือเล็กฟาดไหล่กว้างอีกคนอย่างนึกจะขาดใจรอนๆ ที่โดนลักลอบจูบแล้วไม่ปล่อยให้หายใจกันแบบนี้ คิ้วบางขมวดแน่นและเบือนหน้าหนีจูบนั้นจนสามารถหลุดออกมาหายใจได้

            " ไอ่เด็กบ้า! คิดจะฆ่ากันรึไง"

            " ถอดกางเกงให้ที " ถ้อยคำที่ด่าไปนั้นเหมือนว่าอีกคนจะไม่ได้รับฟังแม้สักนิดเดียว กลับเป็นการขอร้องเชิงบังคับให้เขาต้องก้มถอดกางเกงให้และเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนที่กำลังหัวเราะในลำคออย่างพอใจยามเห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้

            " มองอะไร ทำหน้าที่สิ " เสียงนิ่งกล่าวพลางกดศีรษะอีกคนให้จมไปที่หว่างขาตนเองช้าๆ ก่อนที่รุ่นพี่จะอ้าปากงับส่วนนั้นอย่างเชื่อง ลิ้นแดงแลบเลียส่วนปลายและลากไล้จนมันเริ่มพองคับโพรงปากมากขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มผมสีอ่อนเริ่มผงกเข้าออกตามจังหวะสลับกับดูดดุนส่วนปลายช้าๆ จนได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจของคนด้านบน

          โอนอ่อนง่ายชะมัด

            " อ.. อื้อ " ดูเหมือนว่าทำให้รุ่นน้องแต่ตัวเองกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มือเล็กส่งไปกุมหว่างขาตนเองและลูบส่วนปลายพอให้ตัวเองไม่ทรมานแบบนี้ เป็นจังหวะเดียวกันกับมืออุ่นที่ส่งมากดหัวเขาแทบจมลงไป ส่วนปลายยาวกระแทกกับคอทำเอาพะอืดพะอมสำลักระลอกใหญ่

            " โทษที "

            " นายซาดิสม์ใช่ไหมเนี่ย "

            " งั้นนายก็มาโซ ลุกขึ้น " โดนหิ้วปีกจับขึ้นมานั่งคร่อมตักอีกครั้ง ก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบบีบเจลใส่มือตัวเองทันทีก่อนที่เด็กอีกคนจะบ้าบิ่นยัดเจ้านั่นเข้ามา มีหวังพรุ่งนี้ได้เดินกะเผกทั้งวันแน่นอน

            " ใช้เยอะไปมั้ง " ร่างสูงบ่นระหว่างที่มือเล็กกำลังทาเจลที่ส่วนนั้นตั้งแต่ปลายยันโคน ลูบไล้ซ้ำไปซ้ำมาจนมันดูจะพองขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เห็นทีแล้วก็เลิกยุ่งจับมันเกรงว่าจะเข้าลำบากมากกว่าเดิมทุกที

            " รู้ไหม "

            " ... "

            " ผมชอบตอนพี่ทำหน้าแบบนั้นนะ " จู่ๆ คนตัวเล็กก็หน้าแดงแป๊ดขึ้นมาเมื่ออีกคนเรียกเขาว่าพี่ด้วยถ้อยคำสุภาพแถมยังมองหน้าเขาจังหวะที่กำลังกลัวว่าตัวเองจะเจ็บจากการกิจกรรมครั้งนี้อีกต่างหาก ทำเอาใจสั่นคว่ำไม่เป็นท่าเสียได้

            " บ้ารึไง เลิกแกล้งกันได้แล้ว " เบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงและก้มจับส่วนปลายแข็งร้อนเบาๆ พร้อมกับกดมันเข้าที่ช่องทางหลังอย่างระมัดระวัง โอเซฮุนก็ให้เขาทำมันอย่างเป็นอิสระเพราะคงกลัวว่าเขาจะงอแงในวันรุ่งขึ้นเนื่องจากเดินไม่ได้

            " อ.. อ้ะ อาา " ขบริมฝีปากแน่นและกลั้นหายใจกดตัวเองลงทีเดียวจนสุด บวกกับความลื่นของเจลทำเอามันเข้าไปลึกแทบที่จะทำให้จุกเสียดไปถึงท้องได้ วงแขนเล็กกอดรอบลำคอแกร่งแน่นด้วยความจุกจนจะร้องไห้ แรงตอดรัดรุนแรงก็พอจะทำให้โอเซฮุนเดาออกได้ว่าลู่หานต้องกำลังเจ็บมากแน่ๆ

            " ผ่อนคลายจะได้ไม่เจ็บ "

            " ทำง่ายที่ไหนล่ะ รอนายเรียกฉันพี่อีกรอบเถอะ "

            " พี่เจ็บไหม " มือบางฟาดใส่ไหล่อีกคนและก้มหน้าซบบ่ากว้างอย่างเขินแทบแย่ ทำไมถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับแค่การโดนเรียกว่าพี่แบบนี้นะ คงจะเพราะว่าอีกคนทำเย็นชาใส่ตลอด เมื่อโดนความอบอุ่นแอทแท็คเบาๆ ก็ทำเอาใจสั่นคลอนไปหมดแล้ว แย่จริง

            " อะ อ้ะ.. อย่าขยับสิ " มือบางเกาะไหล่แกร่งแน่นและผ่อนลมหายใจออกเบาๆ อย่างควบคุมอารมณ์เกรงว่าถ้าตัวเองเกร็งไปมากกว่านี้จะยิ่งแย่ เลยได้แต่รอเวลากระทั่งรุ่นน้องที่กำลังเงยหน้ามองเขานั้นส่งมือไปลูบบั้นท้ายเบาๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งตกใจ

            " ขยับได้ยัง "

            " ยังแน่นอยู่ "

            " ถ้าอยู่อีกสักพักจะเสร็จก่อนละนะ " คนเป็นพี่ได้แต่เงยหน้ามองอย่างไม่ประสบอารมณ์และยอมเป็นฝ่ายที่จะบังคับกิจกรรมเอง สะโพกบางยกขึ้นโดยใช้แรงขาทั้งหมดยกอย่างยากลำบากเพราะความเจ็บ ก่อนจะค่อยๆ กดตัวเองลงมาช้าๆ และจิกเล็บลงที่แผ่นหลังกว้างระบายความทรมาน

            " อ๊าา.. " กระตุกอย่างลืมตัวเมื่อกดตัวเองลงจนสุดทำให้ส่วนปลายแข็งไปโดนจุดสำคัญด้านใน โอเซฮุนจึงได้ใจจับสะโพกบางยกขึ้นทีละนิดและกดซ้ำๆ ตรงที่เดิมทำเอาคนตัวเล็กต้องนิ่วหน้าอย่างทรมาน

            " อ.. อย่าอื้อออ " เสื้อสีขาวโดนลูบขึ้นจากหน้าท้องถึงแผ่นอกบาง เปิดจนเห็นยอดอกลิ้นชื้นก็ไล่ลิ้มเลียจนต้องกัดริมฝีปากแน่น สะโพกเล็กเริ่มควบคุมจังหวะได้จึงเริ่มเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง เสียงเตียงไม้เอี๊ยดอ๊าดบวกกับเสียงครางหวานที่ดังขึ้นราวกับไม่เกรงใจว่าใครจะผ่านหน้าห้องบ้าง

            " อ้ะ.. อ้ะ.. ด เดี๋ยว อื้ออ " ริมฝีปากร้อนงับยอดอกและดูดแรงๆ จนคนตัวเล็กแทบกายสะท้าน มือบางกุมเส้นผมสีเข้มและแอ่นอกรับอย่างรู้สึกดีเกินกว่าที่จะห้ามได้ หมุนสะโพกควงให้ส่วนร้อนแข็งด้านในนั้นสัมผัสกับผนังอุ่นจนความเสียวกระสันวิ่งพล่านตั้งแต่ปลายเท้ายันเอวที่แทบจะหมดแรง

          ก้อก.. ก้อก.. ก้อก

            " ลู่หาน คุณลุงโทรมา " เสียงที่ไม่ได้ต้อนรับนั้นดังขึ้นหน้าประตูซึ่งเรียกร้องความสนใจให้คนตัวเล็กต้องชะงักและมองไปยังประตูที่มีเงาใครบางคนอยู่ด้านล่างช่องเล็กๆ นั้น แต่กระนั้นร่างบางกลับต้องผงะและนอนหงายลงเตียงอย่างว่องไวทันทีที่โดนกดลงไป ขาขวาโดนจับพาดบ่ากว้างและส่วนนั้นก็ถูกร่อนใส่เนื้อกระทบกันเสียงดังจนคาดว่าคนหน้าประตูจะต้องได้ยินแน่นอน

            " อ้ะ.. อะซ.. เซฮุน "

            " ... "

            " ให้ฉัน อื้ออ.. คุยกับพ่ออะ.. อ้ะ " แรงกระแทกรุนแรงเสียจนหัวแทบสั่นคลอน ริมฝีปากบางเผยออ้าอย่างสาสมความใคร่ มือบางก็ส่งไปลูบไล้ส่วนปลายตัวเองที่ปริ่มน้ำใสทำท่าจะเสร็จก่อนเด็กอีกคนแน่นอน ราวกับลืมไปแล้วว่าคนที่อยู่หน้าประตูตอนนี้จะรู้สึกยังไง

          หึ

            เสียงขบกรามดังกรอดโดยที่ในมือถือโทรศัพท์บ้านไว้ ควบคุมอารมณ์อย่างผู้ใหญ่และเดินละออกมาถือสายคุยต่อจากที่ค้างไว้นาน

            " คุณลุงครับ เหมือนลู่หานคงหลับแล้ว พรุ่งนี้ผมจะให้เขาโทรไปใหม่ "

            " ... "

            " ครับ " วางสายทิ้งจากกันไปเหลือไว้แต่เพียงความโกรธระคนแค้นมากมายที่ปนเปกันจนไม่รู้จะอธิบายได้ เสียงครางกับเสียงเตียงในห้องนั้นยังดังพอที่เขาจะได้ยินเมื่อยืนตรงนี้ ราวกับเด็กหน้านิ่งนั่นมันกลั่นแกล้งให้เขาคลั่ง ยั่วโมโหให้เดือดราวกับไม่กลัวว่าจะต้องเจออะไรบ้างเมื่อเขาเอาจริงขึ้นมา

           

          ทีใครทีมันนะ

            " อ.. อ้ะ.. อ้ะ.. เซฮุน ตร.. ตรงนั้น " คนตัวเล็กนิ่วหน้าและอ้าปากครางอย่างพอใจเมื่อจังหวะที่เร็วเกินไปกับการสอดใส่ที่ลึกพอจะทำให้สะดุ้งทุกครั้งเมื่อโดนจุดสำคัญ จนอดคิดไม่ได้เลยว่าที่แฟนเก่าของเซฮุนคนนั้นจะเคยทำเรื่องแบบนี้กับเซฮุนแล้วหรือเปล่า

            " อ้ะ.. จะ ถึงแล้ว อ๊าาา.. " คนตัวเล็กที่โดนจับให้ชันเข่ากับเตียงและเอนตัวไปจับหัวเตียงไว้แน่น จังหวะการสอดใส่ที่รุนแรงเกินจะผิดปกตินั้นยังไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเท่ากับการที่โอเซฮุนออกแรงบีบสะโพกแรงจนเขาต้องเบ้หน้าอย่างทรมาน

            " อ้ะ.. เจ็บ อื.. อืมม " ใบหน้าคมคายโน้มมาประกบจูบเร่าร้อนให้จนหายใจไม่ทันเข้าไปใหญ่ สะโพกบางโดนรั้งไว้แน่นและแรงกระแทกที่สอดใส่ถี่ยิบทำเอาเสียงเตียงดังสู้กันจนกลัวว่ามันจะหักอยู่รอมร่อ

            " ฉัน.. "

            " อ.. อ้ะ "

            " ฉันเกลียดหมอนั่น " ประโยคสั้นๆ ที่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นราวกับเหนื่อยและหงุดหงิดอยู่ในระดับหนึ่ง ก่อนที่แรงกระแทกครั้งสุดท้ายจะทำให้คนตัวเล็กหมดแรงแขนพับไปกองกับหัวเตียง หอบหายใจแรงและนิ่งค้างรอให้เด็กอีกคนปลดปล่อยจนเสร็จ ใบหน้าคมคายก็โน้มเข้ามาใกล้และสัมผัสริมฝีปากกันเป็นครั้งสุดท้ายของกิจกรรมคืนนี้

BACK TO DEK-D CLICK