#พวกผมสายแข็ง chap1

#พวกผมสายแข็ง chap1

                แต่ยังไงเขาก็รู้ว่าเซฮุนต้องตื่นแน่ๆ ถ้าเกิดเขาจะเล่นกิจกรรมบนเตียงคืนนี้ เขาจึงไม่ได้เกรงว่าอีกคนจะตื่นตอนไหน ห่วงแต่ว่าจะตื่นมาอารมณ์แบบไหนก็เท่านั้น

                ริมฝีปากอุ่นเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวเพื่อนตัวเองทีละนิด จนลำขาเนียนทั้งสองต้องกระตุกเข้าหากันเบาๆ เป็นสัญชาตญาณ เจ้าตัวดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากใบหน้าช้าๆ และผงกหัวขึ้นมามองอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หว่างขาตนเอง

                " เชี่ยไค! "

                " เบาดิวะ "

                " มึทำเหี้-ไรเนี่ย ?? " ดูเหมือนคนเมาจะสร่างเต็มที่และทิ้งหัวลงกับหมอนเช่นเดิม ถอนหายใจอย่างเสียวซ่านแต่ก็รู้สึกไม่พอใจเหลือเกินที่คนสร้างความรู้สึกนี้เป็นเพื่อนรักของตัวเอง

                " กูแข็งว่ะ กูทนไม่ไหว "

                " ไปว่าวในห้องน้ำดิวะ มึงหยุดเดี๋ยวนี้ "

                " ขอกูวันเดียวจะเป็นไรไป " โอเซฮุนถอนหายใจและส่งมือไปปัดมือคนผิวแทนออกจากต้นขา แม้ว่าขาสองข้างตอนนี้จะรู้สึกหมดแรงไปแล้ว ทั้งความง่วงและพิษเหล้ากำลังทำให้ร่างกายขี้เซาตื่นได้ไม่เต็มที่ แต่ร่างกายมาทรยศกันในเวลาแบบนี้มันช่างผิดเวลาเหลือเกิน

                ความอุ่นจรดที่ส่วนปลายหยักอีกครั้ง โอเซฮุนเลิกที่จะพยายามขัดขืนและนอนหลับตาอย่างหมดความอดทน ปล่อยอารมณ์ให้เย็นลงด้วยความรู้สึกพวกนั้นโดยพยายามคิดว่าริมฝีปากที่กำลังช่วยเขาอยู่ตอนนี้คือผู้หญิงสวยๆ สักคนแล้วกัน

                ลิ้นชื้นส่งมาขยี้ส่วนปลายเบาๆ และดูดส่วนหัวเสียงดังอย่างช่ำชองพอสมควร เสียงน้ำลายเฉอะแฉะบวกกับน้ำหนืดใสที่เยิ้มส่วนปลายตอนนี้กำลังทำให้บรรยากาศในห้องร้อนขึ้นมา โดยมีคนที่นอนอยู่บนโซฟาที่ยังไม่สามารถรับรู้เรื่องราวต่างๆ ได้สักนิด

                " อาาห์ " ปากบางเผยอครางเสียงต่ำอย่างพอใจ ปล่อยความโกรธทุกอย่างทิ้งไปและส่งมือไปจับกลุ่มผมเพื่อนตัวเองกดลงให้จมลึกมากว่าเดิม เอวเนียนยกขึ้นสวนกับโพรงปากนั้นตอบสนองความต้องการตัวเองโดยที่คนคุมเกมส์ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรทั้งสิ้น

                " เร็ว " โอเซฮุนกล่าวเสียงต่ำเรียกร้องความต้องการจนโพรงปากร้อนต้องขยับเข้าออกเร็วมากขึ้น อารมณ์สุดยอดเริ่มลอยเข้ามาบนเกลียวคลื่นทะเลในสมองช้าๆ อีกนิดเดียวเกือบจะถึงฝั่งฝัน เพียงไม่นานก็กระตุกเบาๆ จนเอวเนียนต้องยกขึ้นและกดศีรษะคนที่อยู่หว่างขาให้กลืนกินน้ำพวกนั้นลงไปให้หมดในทันที

                ปลายลิ้นร้อนส่งมาลิ้มเลียเก็บกินแบบไม่นึกรังเกียจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ไล่สายตามองกายขาวที่ยังคงนอนอ้าหอบอยู่ภายใต้ร่างเขาตอนนี้

                " ไปว่าว " โอเซฮุนว่าพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มกายตัวเองและทำท่าจะนอนต่อ นี่เซฮุนคิดว่าเขาลุกขึ้นมาดึกๆ เพื่อมาช่วยให้เพื่อนตัวเองสำเร็จความใคร่แล้วนอนต่อแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ

            กูจะทำไปเพื่ออะไร

                " มึงเสร็จแล้ว ก็ถึงตากูมั่ง "

                " กูไม่ช่วย "

                " ไม่ต้องใช้ปากมึงช่วยหรอก แค่นอนอ้าขาก็พอ " ว่าพลางทิ้งแขนลงคร่อมและดันส่วนกลางลำตัวภายใต้กางเกงนอนที่แข็งร้อนเข้ากับบั้นท้ายเนียนช้าๆ จนคนใต้ร่างต้องสบถในลำคอเบาๆ

                " กูเพื่อนมึงนะ "

                " เพราะเพื่อนไง กูเลยไม่คิดมากอะไร ขอแค่นี้มึงน่าจะให้ "

                " แค่นี้ที่หน้ามึงเหรอครับ " อีกฝ่ายด่าพลางคว้านมือหากางเกงตัวเอง ซึ่งคงไม่หาเจอง่ายเพราะคิมจงอินสะบัดมันตกไปกับพื้นข้างเตียงแล้ว

                " เชี่ยไค.. อืมม " ริมฝีปากแดงอ้าครางอย่างจำนนเมื่อเขาส่งนิ้วมือไปกดๆ ที่ช่องทางหลังเบาๆ และส่งปลายนิ้วชี้เข้าไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น สัมผัสได้ถึงความแน่นของคนยังเวอร์จิ้นแบบที่ไม่เคยเจอใครแน่นเท่านี้มาก่อน เพียงจินตนาการว่าจะได้เข้าไปคนแรกก็รู้สึกปวดหนึบขึ้นมามากกว่าเดิมหลายเท่า

            ฉิบ

                " เชี่ย ปวดจนจะแตกละ " คนผิวแทนสบถเบาๆ และดึงกางเกงตัวเองลงช้าๆ ท่ามกลางสายตาของโอเซฮุนที่มองอย่างง่วงงุนบวกกับเมาพิษแอลกอฮอล์เพียงนิดหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงเซฮุนตอนนี้ก็ทำได้แค่ขยับตัวไปมากับใช้แขนจับนู่นนี่ ยกเว้นขาที่เหมือนใช้งานไม่ได้ มันหมดแรงและขยับไม่ออกราวกับถูกล็อคไว้ยังไงยังงั้น

                " ไอ่ ไค..อืมมม " เสียงนิ่งครางออกมาอีกครั้งเมื่อนิ้วที่สองถูกสอดเข้าไปสำรวจ จงอินพยายามดันเข้าไปจนสุดและหมุนไปมาพอให้กระทบกับจุดสำคัญให้เจ้าตัวต้องกระตุกขาเข้าหากันเป็นสัญญาณว่าเจอจุดนั้นแล้ว

                " สรุปมึงให้กูเอาใช่ป่ะ "

                " เอาให้เต็มที่ "

                " จริงดิ "

                " เพราะพรุ่งนี้กูกับมึงไม่มีคำว่าเพื่อน " คนผิวแทนนิ่งไปอย่างติดจะคิดอะไรบางอย่าง และดึงสองนิ้วออกจากช่องทางร้อนนั้นช้าๆ โดยที่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าเพื่อนสนิท

                " ตัดเพื่อน ? "

                " ... "

                " ก็ดี กูจะได้มีสิทธิ์จีบมึงด้วยไง " ว่าแล้วยกยิ้มพร้อมกับใช้ส่วนปลายแข็งถูไถช่องทางนั้นเบาๆ โดยที่โอเซฮุนยังคงนอนเงยหน้าราวกับอยากตาย เป็นผู้ชายมาทั้งชีวิตแต่ต้องมาเสียตัวให้เพื่อนตัวเองเพียงข้ามคืนเดียวด้วยเหตุผลโง่ๆ คือขี้เกียจว่าวเท่านั้น

                " อ.. อาาห์ " ขาเนียนสองข้างบีบเข้าหากันช้าๆ ทันทีที่คนผิวแทนค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปหา ส่วนปลายแข็งผลุบเข้าไปด้านในช่างทางแบบทรมานจนเจ้าตัวต้องส่งมือไปจิกหัวเตียงแน่น

                " เชี่ย.. อย่างเสียว "

                " เชี่.. ย ไค กูเจ็.. เจ็บอืมม " เมื่อดันเข้าไปได้จนสุด คนผิวแทนก็ควงเบาๆ ให้ช่องทางคุ้นเคยกันมากขึ้นโดยไม่คิดถามคนใต้ร่างสักนิดว่ายังโอเคอยู่ไหม เพราะตอนนี้โอเซฮุนได้นอนนิ่งอ้าปากหายใจเหมือนปลาขาดน้ำไปซะแล้ว

                " มึงแม่ง.. แน่น "

                " อ.. "

                " ... "

                " อะ..อาา " สะโพกแกร่งสอบเข้าหาช้าๆ และดึงออกเกือบสุด ดันเข้าไปใหม่อีกครั้งราวกับกำลังติดใจช่องทางเวอร์จิ้นนี้ รู้สึกดีเหลือเกินที่ได้สำรวจมันเป็นคนแรกแม้ว่าเลือดสีแดงจะไหลซิบออกมาตามร่องขาเนียนอยู่ก็ตาม

                " ซี้ดด.. " สูดปากอย่างพอใจและพ่นลมหายใจระบายความใคร่ออกมา เมื่อช่องทางนุ่มร้อนที่กำลังตอดรัดเขามันเริ่มคุ้นเคยกันดีแล้ว สะโพกแกร่งจึงโถมใส่เบาๆ ด้วยจังหวะที่เนิบนาบพอให้คนใต้ร่างต้องนอนขยับเขยื้อนตามแรงควบคุม

                " อา.. "

                " อืมมม..อย่างนั้น " ส่งมือไปบีบก้นนุ่มอย่างพอใจที่อีกคนตอดรัดเขาแรงเพียงนี้ มันคือจุดที่เขารู้สึกดีและอยากครอบครองกายนี้มากเข้าไปอีก

                คนคุมเกมส์เริ่มร่อนเอวใส่เร็วมากขึ้น พร้อมกับส่งมือไปเท้ากับหัวเตียง ขาเนียนสองข้างเริ่มยกขึ้นลอยกลางอากาศเพราะถูกดันจนหน้าขาแทบติดกับอดอยู่รอมร่อ เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่มากขึ้นเมื่อคนผิวแทนกำลังจะไปถึงจุดสำคัญ จุดที่ความรู้สึกนั้นกำลังโถมเข้ามาเรื่อยๆ จนต้องซอยสะโพกหนาใส่อย่างต้องการมากขึ้น

                " อาาห์.. มึงแม่ง อืมมม..  " จงอินครางในลำคออย่างพอใจ มือส่งไปลูบต้นขาเนียนและบีบเค้นมันให้คนใต้ร่างต้องนอนปรือตาหอบ โอเซฮุนคงได้รับความรู้สึกพวกนี้เป็นครั้งแรก และมันก็จะเจ็บมากที่สุดเป็นครั้งแรกเช่นกัน

                " อ.. อาาาห์ "

                " อื้มมมม ..ซี้ด "

                " ฮ.. แฮ่ก.. อืมมม " เสียงครางสองคนนั้นดังไปทั่วบริเวณโดยที่คนบนโซฟายังหลับไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น จมดิ่งสู่ห้วงพิษเหล้าล้วนๆ ที่ดึงให้ชานยอลต้องหลับเป็นตายและโสตประสาทการได้ยินพังไปชั่วขณะ

                " อะ.. อาห์ อีกนิด..อืม อีกนิด "

                " ช..เชี่ยอื้มมมม " โอเซฮุนกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงและปลดปล่อยออกมาจนน้ำขาวตนเองทะลักเลอะหน้าท้องและเสื้อ คนด้านบนก็ขย่มกายรุนแรงใส่เขาต่อเพียงครู่เดียวก็ปลดปล่อยตามเช่นกัน

                เสียงหอบคนทั้งคู่ดังแข่งกันยาวชั่วค่ำคืน คิมจงอินยังคงหอบและคร่อมกายเพื่อนตัวเองไว้ทั้งอย่างนั้น สายตาจรดจดจ้องมองสำรวจใบหน้าชื้นเหงื่อของคนใต้ร่างที่กำลังมองเขาอย่างไม่ประสบอารมณ์ตลอดเวลา

CLICK

#น้องรหัสtheseries chap 12

          ขายหน้าจริงๆ

           

            มือบางสองข้างส่งไปเท้าลงกับพนักวางแขนของโซฟา เอวบางแอ่นให้โพรงปากอุ่นที่ส่งเข้ามาครอบงำส่วนอ่อนไหวจนรู้สึกดีราวกับกำลังลอยขึ้นสู่อากาศ อารมณ์หงุดหงิดของลู่หานเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีที่ลมหายใจอุ่นกำลังเป่ารดหน้าท้องบาง ปลายลิ้นชื้นส่งมาดูดเลียส่วนปลายจนร่างบางต้องสะดุ้งตอบสนองแบบฉับพลัน

            " อ.. อ๊ะ " แอ่นตัวไปข้างหน้าและผ่อนลมหายใจระบายความใคร่ที่ได้รับ ความกระสันวิ่งแล่นไปทั้งกายเพราะถูกจุดด้วยปลายลิ้นชื้นที่กำลังทักทายส่วนอ่อนไหวจนรู้สึกปวดหนึบขึ้นทุกที เสียงน้ำลายเฉอะแฉะที่สัมผัสกับส่วนนั้นมันช่างดึงเร้าสติให้ร่างบางต้องข่มตาลงพร้อมกับปล่อยเสียงครางออกมาดังระงมทั้งห้อง

            " อื้มมม.. อะ " สะดุ้งที่ฟันคมขูดเข้ากับส่วนนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจจนความเสียวแล่นใส่แบบไม่ได้ตั้งตัว เหงื่อเริ่มต่อต้านแอร์ของห้องจนมันผุดออกมาตามโครงหน้าสวยมากขึ้น มืออุ่นของคนใต้ร่างส่งมาลูบต้นขาเนียนสูงขึ้นเรื่อยๆ จนล้วงเข้ามาลูบไล้บั้นท้ายได้อย่างง่ายดาย บีบเค้นมันทั้งสองข้างจนร่างบางต้องกัดริมฝีปากและปล่อยเสียงครางออกมาอย่างรู้สึกดี

            " อ้ะ.. อาา " ควบคุมอัตราการหายใจของตัวเองและแอ่นสะโพกให้อย่างต้องการมากขึ้น อุ้งมือเล็กส่งไปขยำกลุ่มผมนิ่มระบายอารมณ์ ความอุ่นนั้นกำลังดูดดันจนน้ำใสเริ่มเยิ้มที่ส่วนปลาย เป็นเหตุผลที่ทำให้ร่างเล็กเริ่มสติจางหายไปมากกว่าเดิม

          ฟึ่บ

            คนตัวเล็กถูกดึงให้ลุกขึ้นมาคร่อมหว่างขาเสมอกับใบหน้าคนใต้ร่าง อ้าปากครางอย่างสาสมกับความใคร่เมื่ออีกฝ่ายกำลังลงลิ้นอย่างชำนาญ ความกระสันแล่นพล่านหนักหน่วงไปทั่วกายจนทำให้มือและแขนสองข้างของคนด้านบนเริ่มสั่นเป็นลูกนกมากขึ้นทุกที

            " อาาา.. จ.. จะถึงอื้มมม " ยกสะโพกและกดลงไปอย่างพอใจกับจังหวะละมุนพวกนี้ ลมหายใจร้อนกำลังเป่ารดหน้าท้องบางจนต้องหดเกร็งทุกทีเพราะเหมือนไฟฟ้าจากกายโอเซฮุนจะส่งมาให้กายบางด้วยการสัมผัสกันทุกครั้ง แม้เพียงลมหายใจที่ส่งมากระตุ้นก็ทำเอาร่างเล็กต้องนิ่งเกร็งอยู่อย่างนี้

            " อื้ออตรงนั้น ..อ้ะ อะ " ริมฝีปากร้อนครอบงำส่วนอ่อนไหวจนมิดและแรงดูดของลิ้นมันกำลังทำให้ร่างบางต้องปรือตาครางอย่างพอใจ มือคนใต้ร่างส่งไปลูบเค้นบั้นท้ายสองข้างอย่างหลงใหลและมันก็ทำให้คนตัวเล็กครางออกมาอย่างง่ายดายเช่นเดียวกัน

            " อ้ะ.. อ้ะ อ๊าา " เรียวนิ้วร่างบางส่งไปขยำโซฟาก่อนที่สะโพกบางจะกระตุกเกร็งขึ้นมาทันที หยาดเหงื่อผุดออกมาตามโครงหน้าและไรผมหลังจากกิจกรรมจบลงไปด้วยดี ฝ่ามือแกร่งพยายามกดสะโพกบางให้ส่วนนั้นแนบจมลงในโพรงปากนุ่มของเขา เพราะน้ำขุ่นขาวทุกหยาดมันต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น

            " พอแล้ว " คนเป็นพี่ที่เหนื่อยหอบอยู่นั้นพูดขึ้นและพยายามจะรั้งสะโพกตัวเองออกจากการโดนกดแน่น รู้สึกได้ถึงปลายลิ้นอุ่นที่ส่งมาตวัดชอนไชเก็บเกี่ยวน้ำรักพวกนั้นลงคอ ไม่อยากจะบอกเลยว่าเป็นครั้งแรกที่ลู่หานรู้สึกดีเมื่ออีกคนกำลังพยายามเอาใจใส่มากขนาดนี้

click

#น้องรหัสtheseries chap 9

            " งั้นเดี๋ยวฉีดยาให้นะ "

            " อื้อออ! " ใบหน้าสวยเบือนหนีจูบที่กดลงมาแต่ก็หนีไม่พ้น ลิ้นอุ่นสอดเข้ามาสำรวจและกดจูบเนิบนาบปลุกเร้าอารมณ์ราวกับไม่อยากจะยอมแพ้ห้องข้างๆ ซึ่งแน่นอนว่าลู่หานอยากที่จะเก็บแรงไว้ตื่นเช้าในพรุ่งนี้และเดินทางกลับที่พักตัวเองอย่างมีความสุขจะดีกว่า ถ้าขืนทำอย่างงี้ต่อให้เที่ยงก็คงยังไม่ตื่น

          แบคฮยอน.. เพราะนายทั้งนั้น!

            จูบละมุนที่แปรผันเป็นจูบเร่าร้อนนั้นกำลังเร่งเร้าอารมณ์ให้ร่างเล็กต้องขมวดคิ้วช้าๆ โดยมือที่กำลังขัดขืนผลักไสไหล่กว้าง จำเป็นต้องเปลี่ยนไปโอบต้นคอและลูบไล้แผ่นหลังราวกับเริ่มที่จะต้องการความอบอุ่นมากกว่านี้

            " ทำไมเสียงแหบ " ถามขึ้นหลังจากผละจูบออก แถมยังมองหน้าระยะประชิดจนคนเป็นพี่ต้องชะงักคิดคำตอบไปครู่หนึ่ง เพราะตอนนี้รู้สึกสมองมันตีกันมั่วไปหมดแล้ว

            " ก็ทะเลาะกับนายไง "

            " เหรอ "

            " นายยังเมาอยู่นะ นายควรนอน " ว่าพร้อมกับส่งนิ้วเรียวไปเสยหน้าม้าเด็กด้านบนขึ้นเพื่อที่จะได้เห็นโครงหน้าคมคายได้อย่างชัดเจน แววตาที่แสดงออกถึงความรู้สึกทุกอย่างกำลังจ้องมองคนใต้ร่างจนยากที่จะอธิบายเป็นคำพูดได้ว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน คนที่เสียสติไปกับแอลกอฮอล์นั้นคงไม่รู้ตัวสินะว่ากักเก็บแววตาและความรู้สึกพวกนั้นไว้ไม่ได้เลย สัมผัสได้ทุกอย่างเลยว่ามันจริงใจและอบอุ่นมากมายเหลือเกิน

          ตึก.. ตัก.. ตึก.. ตัก

            " ห้องไอไคเงียบอยู่ มาปลุกมันกัน "

            " อ้ะ..เดี๋ยว! " สะดุ้งทันทีที่มืออุ่นส่งมาดึงกางเกงออกดื้อๆ จนมันปลิวไปอยู่ข้างเตียง ริมฝีปากร้อนส่งมาดูดงับทับรอยกัดที่ต้นคอเนียน ประทับให้มันหายไปเหลือไว้แต่สิ่งที่เป็นมลทินของเขา ฝังรอยเขี้ยวซ้ำลงไปเพื่อให้รอยช้ำนั้นเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ราวกับร่างเล็กยอมเจ็บและทนโดนกัดทั้งน้ำตากระทั่งการชำระล้างรอยนั้นเสร็จไปได้ด้วยดี

            " อื้อ..อ้ะอย่าเพิ่งได้ไหม " เอ่ยปากห้ามเด็กอีกคนที่กำลังส่งนิ้วมาคลึงช่องทางด้านหลังเบาๆ นวดให้มันผ่อนคลายหลังจากที่ยกขาเนียนข้างซ้ายพาดไหล่ไว้แล้ว บอกเลยว่าไม่เคยรู้สึกอายโอเซฮุนเท่าตอนนี้มาก่อน แม้ว่าอีกคนจะไม่มีสติและถูกแอลกอฮอล์ควบคุมอยู่ก็ตาม

            ปลายลิ้นชื้นไล่สัมผัสที่ต้นคอขาว แตะเลียด้วยปลายลิ้นพร้อมขบเม้มไว้แสดงความเป็นเจ้าของ ฝ่ามือที่ล้วงเข้าเสื้อตัวบางมาสัมผัสกับหน้าท้องแบนราบ และลากไล้สูงขึ้นจนถึงแผ่นอก เสียงครางเบาลอยตามสายลมแต่กลับชัดเจนจนคนที่ถูกแอลกอฮอล์ควบคุมอยู่ยังพอใจ

            " อือออ.. " ครางฮือขึ้นทีละนิดเมื่อปลายนิ้วอุ่นถูกส่งเข้าช่องทางหลังไปทีละนิ้ว มือบางฝังกรงเล็บที่ไหล่กว้างแน่น และข่วนขีดราวกับรู้สึกเจ็บมากมาย ขาสองข้างถูกดันห่างออกจากกันจนปลายเท้ายกลอยเหนือพื้นเตียง เด็กร่างสูงยังคงคร่อมกายเล็กไว้ด้วยสายตาที่ยังไม่ละไปไหนจากใบหน้าสวย เฝ้ามองคนใต้ร่างที่กำลังทำหน้าบิดเร้าอารมณ์โดยเฉพาะตอนที่ปลายนิ้วอุ่นนั้นส่งไปกระตุ้นถูกจุดลับจนกระตุกเกร็งครางด้วยความเสียวออกมา

            " อื้อ..พ..พอก่อน " พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือราวกับคนกำลังจะร้องไห้ ฝ่ามือบางส่งมือจับข้อแขนเด็กอีกคนข้างที่กำลังส่งไปสำรวจช่องทางเพื่อไม่ให้มันเจ็บมากถ้าหากจะส่งส่วนสำคัญเข้าไปต่อจากนี้

            " พอก็ได้ " ดึงนิ้วออกพร้อมกับดึงบ็อกเซอร์ออกเช่นกัน พบว่าส่วนนั้นของโอเซฮุนกำลังพร้อมที่จะทำกิจกรรมเต็มที่แล้วด้วยซ้ำ งั้นก็แปลว่าตั้งแต่ที่ห้องข้างๆ เริ่มมีเสียงคงทำให้เซฮุนตื่นมาได้สักพักแล้วสินะ

            " นายมันหื่น "

            " อ้ากว้างๆ ถ้าไม่อยากเจ็บ " ว่าพร้อมกับสบตาโตดึงดูดให้คนที่กำลังบ่นนั้นต้องมองหน้าและเบือนสายตาหนีด้วยความเขินที่ก่อขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ สองขาเนียนถูกอ้าอีกครั้งพร้อมกับปลายส่วนร้อนแข็งที่ถูไถช่องทางเบาๆ เป็นการขู่ให้เหยื่อกลัวจนร่างบางต้องจิกเล็บที่ไหล่กว้างแน่นมากกว่าเดิม

            " อื้มมมม.. อ้ะ! " เชิดหน้าและขมวดคิ้วด้วยความจุกทันทีที่อีกฝ่ายทำเหมือนจะค่อยๆ เข้ามาแต่สุดท้ายก็กระแทกจนสุด ทำเอาแรงจุกวิ่งพล่านไปทั่วหน้าอกเลยก็ว่าได้ มือบางสองข้างจิกเล็บลงกับไหล่อีกฝ่ายแน่นระบายความเจ็บพวกนั้นให้หายไป

            " อืมม.. " เสียงนิ่งครางต่ำออกมาเพราะแรงตอดรัดที่แน่นมหาศาลทำเอาแทบคลั่งได้ในตอนนี้ ลู่หานยังคงนอนหายใจรวยรินและส่งมือมานวดส่วนอ่อนไหวของตัวเองที่กำลังปวดจนเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ได้

            " ฮ้ะ.. อ้ะ.. ด เดี๋ยว อื้มมม " โอเซฮุนที่ถูกแอลกอฮอล์ครอบงำคงจะไม่ใจดีรอให้อีกฝ่ายผ่อนคลายมากกว่านี้ สะโพกแกร่งสอบเข้าหาเบาๆ และมันก็ทำให้ร่างเล็กต้องเขยื้อนตามด้วยความแน่น กัดปากครางออกมาราวกับเจ็บปวดแม้ว่าปลายร้อนแข็งนั้นจะกำลังสัมผัสจุดลับทำให้ขนอ่อนลุกชันทั้งกายอยู่ก็ตาม

          อ้ะ.. อาาาชานยอล

            เสียงเตียงห้องข้างๆ กระแทกกับกำแพงราวกับกำลังท้าทายศัตรู มันทำให้โอเซฮุนต้องหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับสอบเอวแกร่งเข้าหาจนลู่หานเชิดหน้าครางอย่างพอใจ อุ้งมือเล็กส่งไปลูบไล้แผ่นอกเด็กอีกคนราวกับอยากสัมผัส แต่กลับถูกประคองฝ่ามือขึ้นไปจูบเบาๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นเลียดูดที่นิ้วกลางจนความกระสันแล่นมาเกาะกินระทวยไปทั้งกาย

            " อ้ะ อ้ะ อ้ะ..ตรงนั้นอืมมม " อ้าปากครางอย่างพอใจและส่งมือไปบำเรอตัวเองราวกับกำลังเห็นทางสวรรค์ เสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้องบวกกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่อยากจะท้าทายห้องข้างๆ ทำนองนั้น

            จังหวะที่จืดชืดเริ่มหายไป พร้อมกับแรงสอบสะโพกเข้าใส่กำลังทำให้คนใต้ร่างต้องปรือตาพอใจ ความเสียวกอบกินอยู่ที่ส่วนปลายเยิ้มน้ำใสสั่นระริกรอการปลดปล่อยจากคนคุมเกมส์ทั้งนั้น จนใบหน้าสวยมีเหงื่อชื้นขึ้นมาจนเห็นได้ชัด และเสียงครางที่ดังมากขึ้นเพราะความเร่าร้อน

            " อ้ะ..เซฮุน อ.. อื้มมม " ปลายเท้าจิกลงที่เตียงแน่น และยกสะโพกขึ้นรับท่อนเอ็นแข็งที่กำลังทำให้สมองขาวโพลนไปหมดในตอนนี้ หอบหายใจและครางเสียงหวานอย่างสาสมความใคร่ ก่อนที่จะชิงปลดปล่อยออกมาก่อนคนด้านบนจนโอเซฮุนต้องค่อยๆ ชะลอจังหวะลงและจับร่างบางหันหน้าเข้าหัวเตียงทันที

          งานเข้า

            " กล้าเสร็จก่อนได้ยังไงคนดี " พูดข้างๆ ใบหูแดงและจูบลงอย่างอ่อนโยน ไม่ถึงวินาทีส่วนแข็งร้อนก็ค่อยๆ ถูกดันเข้าช่องทางเข้ามาอีกครั้งซึ่งลู่หานจำเป็นต้องแยกขาออกและแอ่นสะโพกรับอย่างรู้หน้าที่ เหงื่อมากมายผุดพรายเต็มเนื้อหนังไปหมดแล้วก็ว่าได้

          อื้มมมม..ไค ..อ่ะ

            " ให้..ตายสิ อื้ม " สบถไม่ทันจบก็ต้องครางอย่างกระสันเมื่อคนด้านหลังส่งมือมานวดส่วนกลางลำตัวจนเริ่มรู้สึกปวดขึ้นมาอีกครั้ง ปลายลิ้นชื้นไล่สัมผัสใบหูบางและหัวไหล่ราวกับอยากครอบครองทุกส่วนในร่างกาย โดยที่ส่วนล่างก็สอบเข้าหาอย่างเนิบนาบไม่ให้จังหวะนั้นหายไปเพียงเปล่าประโยชน์

            " เซ ..อ้ะ เซฮุน "

            " ... "

            " สักที " คนด้านหลังโน้มใบหน้ามาจูบเค้นให้คนเป็นพี่ต้องครางขัดใจด้วยความเหนื่อย ก่อนที่สะโพกแกร่งจะค่อยๆ ร่อนเข้าหาทีละนิดจนเสียงเนื้อกระทับกันดังขึ้นอีกครั้ง เตียงกว้างที่ถูกขย่มกำลังดังเอี๊ยดอ๊าดข่มขู่ห้องข้างๆ ให้ยอมแพ้ไปซะโดยดี บอกเลยว่าฤทธิ์เหล้าขวดนั้นคงไม่ทรยศโอเซฮุนอย่างแน่นอน

            " อ้ะ.. ต.. ตรงนั้น " รั้งสะโพกเนียนให้อยู่กับที่และบรรจงร่อนสะโพกใส่จนคนใต้ร่างครางระงมด้วยความใคร่ เปลือกตาบางปรือลงเชิดหน้ากัดริมฝีปากระบายความรู้สึกมากมายที่ตีกันอยู่ในท้องตอนนี้

            " อ้ะ.. อ่ะ อ่ะ อ่ะ .. " ก้มหน้าลงกับหัวเตียงและครางสะดุดเพราะความกระสันเพราะจังหวะที่แรงเกินกว่าจะสามารถครางได้ ฝ่ามืออุ่นเค้นคลึงสะโพกนิ่มจนคนตัวเล็กต้องครางขัดใจพร้อมกับส่งมือไปปัดออกส่งๆ แต่ดูเหมือนว่าเด็กอีกคนจะรู้ว่ายิ่งไม่ชอบยังไงก็ยิ่งอยากทำ บีบเค้นสะโพกบางแน่นมากขึ้นพร้อมโน้มหน้าไปจูบใบหูเบาๆ

            " ฉันเจ็บ "

            " เหรอ "

            " ฉันเจ็บจริงๆนะ เลิกจับได้แล้ว " หันไปฟึดฟัดใส่เด็กด้านหลังจนโดนกระแทกใส่ทำเอาจุกแทบพูดต่อล้อต่อเถียงไม่ได้ ฝ่ามืออุ่นไล้ขึ้นมาจับเอวบางและร่อนเอวกระแทกจังหวะรุนแรงจนคนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอน

            " ไม่ชอบให้จับก้นเหรอ "

            " ก็นายบีบ " หันไปท้วงความยุติธรรมก่อนที่จะต้องส่งมือไปจับหัวเตียงแน่นเพราะจังหวะเพลงรักเริ่มบรรเลงขึ้นอย่างหนักหน่วง เนื้อกระทบกันดังจนคิดว่าจะทะลุกำแพงไปอีกสองห้องแล้วก็ว่าได้ ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้ และจับใบหน้าสวยให้หันมาจูบโดยที่คนตัวเล็กกำลังเบ้หน้าด้วยความเสียว ท่อนร้อนแข็งกำลังกระทบรัวกับจุดสำคัญทำเอากายบางกระตุกไม่เว้นหายใจ

            " อื้อออ.. อะ อ้ะ อ้ะ อ้ะ "

            " อืมม.. "

            " อ้ะ จ.. จะถึงแล้ว..อะ อื้มมมม " ฝ่ามือบางเร่งช่วยตัวเองและเชิดหน้ารับสัมผัสชื้นที่ต้นคอ โอเซฮุนพรมจูบที่หัวไหล่ก่อนจะซบหน้าลงราวกับควบคุมอารมณ์ กระแทกกระทั้นส่วนล่างเข้าหาร่างบางราวกับต้องการและแสงสว่างนั้นก็อยู่เพียงรำไร เสียงครางหวานเย้ายวนอารมณ์ให้พุ่งทะยานสูงมากขึ้น จนเฮือกสุดท้ายที่ปลดปล่อยทำให้ลู่หานต้องแขนหมดแรงฟุบหน้าลงกับหัวเตียงไปโดยทันที

            " อืมมมม.. " คนตัวเล็กครางอย่างพอใจเมื่อน้ำนมขุ่นของตัวเองทะลักออกมาพร้อมกับเด็กอีกคนพอดี นิ่งรอให้คนด้านหลังปลดปล่อยเสร็จโดยที่วงแขนกว้างก็ส่งมาคร่อมกายบางกับหัวเตียงช้าๆ

            " เหนื่อยเหรอ "

            " ไม่เอาแล้วนะ "

            " คงไม่ได้ "

            " ฉันจะเสียงแหบมากกว่านี้แน่ๆ "

            " ฉีดยาให้ไง " ประโยคนั้นทำให้ลู่หานต้องหน้าร้อนผ่าวราวกับขายหน้า ส่งศอกไปกระทุ้งใส่กลบเกลื่อนความเขินโดยที่อีกฝ่ายกำลังโน้มหน้าเข้ามาใกล้อยู่มากแท้ๆ แผ่นอกกว้างแนบกับแผ่นหลังบางเลยก็ว่าได้

            " นายต่างหากที่ไม่สบาย ควรจะโดนฉีด " ประโยคนั้นทำให้เด็กอีกคนต้องหลุดหัวเราะออกมาในลำคอก่อนจะค่อยๆ โอบเอวบางให้แนบชิดกันมากขึ้น

            " ฉันเหรอควรโดนฉีดยา "

            " ใช่ "

            " อย่าพูดอะไรน่าขนลุกแบบนั้นอีกนะ "

            " ฉันหมายถึงฉีดยาจริงๆ ไม่ใช่ฉีดยาลามกแบบนาย อืมมม.. " ครางออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่ออีกคนค่อยๆ ถอนส่วนนั้นออกจากช่องทาง ส่งผลให้น้ำขุ่นขาวนั้นต้องค่อยๆ ไหลตามซอกหว่างขา แน่นอนว่าลู่หานคงไม่อยากให้มันเลอะเตียงอย่างแน่นอน

            " ฉันไปอาบน้ำนะ "

            " อาบทำไม นายไม่ได้ยินเหรอ "

            " ได้ยินอะไร ? "

            อื้มม..ชานยอล ..พ..พอแล้วอืมม

            อ้ะ..ไค..ไค..อ่ะ พอก่อน.. อ๊ะ

            " สองคนนั้นมันยังท้าทายฉันอยู่เลยนะ "

back click

#น้องรหัสtheseries chap 8

            " ซ.. เซฮุนอ.. อ้ะ " เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟหัวเตียงของห้อง มือบางขยุมกลุ่มผมนิ่มที่ก้มบำเรออยู่ตรงหว่างขา ความกระสันวิ่งพล่านไปทั่วช่วงล่างจนปลายเท้ากระตุกอย่างห้ามไม่ได้ ริมฝีปากโดนกัดข่มอารมณ์จนแดงเจ่อเพราะปลายลิ้นร้อนที่กำลังส่งมาละเลงส่วนหัวนั้นกำลังทำให้สติจะขาดอยู่รอมร่อ

            " อื้ออ " กลั้นหายใจเมื่อมีความรู้สึกว่าปลายนิ้วกำลังแตะลงที่ช่องทางหลัง และนวดคลึงจนเกรงว่ามันต้องเจ็บแน่นอนหากเข้าทีเดียวพร้อมกันสองนิ้วเช่นนั้น ซึ่งออกปากร้องห้ามไม่ได้นอกเสียจากกลั้นใจให้มันเข้ามาทีละนิด

            " อ้ะ.. อ้ะ ดะ เดี๋ยวก่อน " ร้องห้ามอย่างนึกเจ็บปวดเมื่อสองนิ้วนั้นโดนดันเข้ามาดื้อๆ จนต้องกัดริมฝีปากแน่น คนด้านบนทำเพียงก้มมองด้วยแววตานิ่งไม่ได้แสดงอารมณ์ใดเป็นพิเศษทว่ามันกลับทำให้คนใต้ร่างไม่กล้าสบตาอย่างไร้เหตุผล

            " เจ็บเหรอ "

            " อ้ะ.. อะ อืมมม " ตอดรัดสองนิ้วนั้นอย่างรู้สึกดีเมื่อมันถูกส่งเข้ามาจนสุด มือบางรู้สึกไม่อยู่กับเนื้อกับตัวราวควบคุมลำบาก อดไม่ได้ที่จะลูบหน้าท้องบางตัวเองอย่างต้องการสัมผัสโดยที่คนด้านบนก็มองราวกับรู้ว่ากำลังโดนยั่ว แกล้งกระแทกนิ้วใส่จุดเสียวจนปลายเท้าบางกระตุกเกร็งอย่างเลี่ยงไม่ได้

            " อ้ะ อ.. อย่าได้ไหม " เมื่อสั่งออกไปดังนั้น คนด้านบนก็หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะดึงนิ้วออกช้าๆ และก้มสบใบหน้าสวยทที่ดูจะชอบใจเวลานิ้วเคลื่อนไหวอยู่ในช่องทาง แต่เมื่อรุ่นน้องดึงนิ้วออกและดึงมือบางไปจับกับส่วนแข็งขืนกลางลำตัว รู้สึกได้เลยว่ามันกำลังอยากออกมาและมันก็ตื่นตัวมากกว่าครั้งไหน

            " นายจะทำฉันตายไหม "

            " บอกตัวเองว่าอย่าเกร็งทีนะ " ว่าแล้วก็ยกขาบางขึ้นและส่งสิ่งนั้นมาจ่อช่องทาง เพียงแค่ส่วนหัวแตะลงก็ทำเอาใจดวงน้อยเต้นรัวแทบบ้า ราวกับว่าครั้งนี้มันเป็นครั้งแรกทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ควรตื่นเต้นด้วยซ้ำ

            " จ.. ใจเย็นนะ.. อ้ะ!.. อะ " กัดฟันแน่นราวกับจุกเสียดทั้งที่ความเสียวกำลังแล่นปราดไปทั่วท้อง ส่วนร้อนแข็งที่ถูกส่งเข้ามาช้าๆ นั้นกำลังทำให้คนใต้ร่างหายใจแรงและเหงื่อซึมออกมาจนคิดว่าคนป่วยตอนนี้คงเป็นลู่หานมากกว่าที่ควรจะเป็นเซฮุน ใบหน้าสวยบิดเร่าราวกับทรมานและมือสองข้างก็กำหมอนใบใหญ่แน่น ยืนยันว่าความเจ็บปวดนี้มันกำลังทรมานจนแทบคลั่งแต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงร้องห้าม

           

          มันจะตามมาด้วยความสุข

            " อย่าห.. หยุดสิ อาาา " เชิดหน้าร้องครางอย่างเจ็บเสียดเมื่ออีกฝ่ายหยุดไว้เพียงครึ่งท่อนเท่านั้น มือคนใต้ร่างเอื้อมไปหยิบเจลหัวเตียงมาบีบใส่เพิ่มและบรรจงทาอย่างมีความหวังว่ามันจะเจ็บน้อยลงมากกว่านี้

            " อ้ะ.. ทำไมมันไม่เหมือนทุกครั้ง "

            " นายแน่น "

            " พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้นอกใจนายไง อ้ะ ! " จู่ๆ ก็โดนกระแทกเข้ามาเพราะโดนหลอกให้คุยเบี่ยงเบนความสนใจจนความจุกแล่นไปทั่วท้องและหน้าอกทันที ยากที่จะร้องและครางในเวลานี้ ทำได้เพียงนอนนิ่งๆ และบอกตัวเองไม่ให้เกร็งเท่านั้น

            " ขยับนะ "

            " อะ.. อ้ะ อ้ะ..อะ " กลืนคำปฏิเสธลงคอไปโดยปริยายเมื่ออีกฝ่ายถามแล้วไม่คิดจะรอฟังคำตอบ ความแข็งร้อนนั้นดึงออกช้าๆ และดันเข้ามาอีกครั้งจนคนตัวเล็กเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เพราะปลายยาวกระแทกถูกจุดจึงทำให้ความกระสันแทนที่และปนเปกันจนความรู้สึกมั่วไปหมด

            " อ้ะ..ซ เซฮุน " ครางอย่างพอใจและยกขาขึ้นพาดไหล่กว้างราวกับรู้หน้าที่ ลมหายใจร้อนของคนไข้ด้านบนนั้นยังอดทำให้เขาเป็นห่วงไม่ได้แต่เพราะแน่ใจว่าถ้าป่วยหนักจริงๆ คงไม่ลุกขึ้นมาทำเขาจุกได้แบบนี้แต่แรกแล้ว

            " อาาาเซฮุน.. " เสียงหวานครางอย่างพอใจและส่งมือไปบำเรอส่วนกลางลำตัวของตัวเองด้วยความเร่าร้อน เหงื่อมากมายผุดขึ้นริมใบหน้าและไรผมทั้งที่แอร์ก็เปิดแรงพอที่จะทำให้เหงื่อหายไปได้ด้วยซ้ำ

            จังหวะของแรงเขยื้อนเตียงเริ่มเร็วมากขึ้นจนคนตัวเล็กขมวดคิ้วเพราะความเสียว ริมฝีปากแดงเม้มแน่นเชิดหน้าอย่างพอใจพร้อมกับหายใจหอบแรงเมื่อแรงสอดใส่ถี่มากขึ้นเรื่อยๆ คนด้านบนดูเหมือนยิ่งป่วยยิ่งหัวรุนแรงเพราะตอนนี้เขากำลังโดนจับแยกขาและร่อนสะโพกใส่จนหัวแทบสั่นคลอน มือบางส่งไปจับแขนแกร่งไว้แน่นพร้อมกับอ้าปากครางอย่างใคร่ครวญขอความสุข

            " ตรงนั้นอ้ะ.. อะ อะ " ขาเนียนสองข้างโดนยกขึ้นจนหน้าขาแทบติดกับหน้าอกตัวเองเพราะความหัวรุนแรงของคนป่วยที่ทำให้รุ่นพี่ต้องหอบและนอนมุดหน้าครางใส่หมอนอย่างกระสัน เสียงครางเพี้ยนแทบทุกครั้งที่ปลายร้อนแข็งกระทบโดนจุดลับด้านใน ก่อนจะต้องชะงักกิจกรรมไปและเงยหน้ามองคนด้านบนอย่างไม่เข้าใจ

            " ลุก " โดนดึงแขนให้ลุกขึ้นนั่ง ซึ่งคนเป็นพี่ก็ว่านอนสอนง่ายทำตามอย่างว่า โดนจับหันหน้าเข้าหัวเตียงและอ้าขาออกกว้างจนแทบรู้สึกเกรงว่าคนด้านหลังกำลังจ้องมองเขาอยู่

            " ขอโทษที่เจิมเตียงใหม่ไวไปหน่อย " เด็กอีกคนกล่าวขึ้นและมันทำให้ร่างเล็กหลุดหัวเราะ ความร้อนแข็งเริ่มดุนดันเข้ามาอีกครั้ง และเข้ามาไวแบบไม่ทันได้ตั้งตัว กายเล็กบิดเร่าอย่างเสียวกระสันทันทีที่มันเข้ามาทีเดียวจนสุด หลุดครางอย่างพอใจเพราะดูเหมือนท่านี้จะสามารถเข้าได้ลึกกว่าที่เคย

            " อ๊า อ้ะ.. อะ อะ " เสียงเตียงเอี๊ยดอ๊าดบวกกับเสียงครางที่กลบประสาทคนคุมเกมส์ให้ต้องดำเนินต่อ อ้าปากงับใบหูแดงอย่างหมั่นไส้พร้อมส่งลิ้นไปดูดเลียก่อกวนให้จิตใจคนตัวเล็กต้องปั่นป่วนมากกว่าเดิม

            " หื้ออ..อ๊ะ อะ.. อะ " แรงสอดใส่เริ่มถี่มากขึ้นและมากขึ้นกว่าเดิม มือบางส่งไปช่วยตัวเองอย่างต้องการเพราะความกระสันเริ่มกอบกินจนทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้เซฮุนเสร็จคนเดียว หอบหายใจถี่แรงแข่งกันจนรัศมีโดยรอบนั้นเต็มไปด้วยอากาศร้อน เสียงแรงสอดเข้าออกบวกกับเสียงเฉอะแฉะดึงรั้งอารมณ์ให้คนตัวเล็กต้องครางอย่างต้องการ

            " ซ..เซฮุนอ้ะ อ้ะ " หลับตาครางอย่างพอใจและส่งมือไปจับมืออุ่นที่กำลังยึดสะโพกเขาไว้แน่น เสียงเตียงเริ่มรุนแรงและถี่จนห่วงว่ามันคงจะพังตั้งแต่วันแรกที่เจิมแน่นอน

            " อะ.. อืมมมเซฮุน อ้ะ.. อ้ะ " ขบริมฝีปากบางแน่นพร้อมแอ่นสะโพกอย่างต้องการ น้ำหวานเริ่มไหลเยิ้มออกมุมปากจนต้องหันไปดึงอีกคนเข้ามาจูบ ปลายลิ้นร้อนของคนป่วยนั้นกำลังทำให้สมองร่างบางโล่งและมืดไปหมดราวกับปล่อยตัวเองไปกับการกระทำแล้ว จังหวะเดียวกันที่ความเสียวแล่นเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เหมือนกระแสไฟวิ่งผ่านตั้งแต่ปลายเท้าจรดหัว ขนอ่อนตั้งชันและฝ่ามือบางที่กำลังปรนนิบัติตัวเองอยู่นั้นก็ต้องชะงักก่อนที่น้ำขาวขุ่นจะทะลักออกมาอย่างไม่รู้ตัว

            " ห.. หื้อออ " ผละจูบออกช้าๆ ให้ความร้อนสลายตัวออกราวกับละลายเป็นน้ำแข็ง ความอุ่นทะลักเข้าสู่ช่องทางหลังและมันก็ดูจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้โอเซฮุนหัวเสียขึ้นมาทีละนิด

            " บอกว่าไง "

            " อะไรเหรอ "

            " ฉันบอกนายว่าห้ามจูบ " คนเป็นพี่หัวเราะและหยิบผ้าสะอาดมาจัดการคราบตัวเองทิ้งไป โดยที่เด็กอีกคนยังคงค้างสิ่งนั้นไว้ข้างในเขาเช่นเดิมเพราะดูเหมือนน้ำนมจะยังออกไม่เสร็จดีด้วยซ้ำ

            " เมื่อกี้ฉันจูบนายก็จริง แต่นายทำฉันแทบไม่ได้หายใจเลย "

            " นายผิด "

            " ขอโทษที่ทำตัวดีเกินไปจนนายห้ามใจที่จะหยุดจูบไม่ได้ " พูดอย่างหลงตัวเองและหัวเราะอย่างนึกขบขัน ก่อนจะค่อยๆ หันมาหาอีกฝ่ายที่กำลังถอยกายออกไปหยิบเสื้อผ้าส่งมาให้เขาทีละชิ้นจากปลายเตียง

back to fiction CLICK

#น้องรหัสtheseries chap 5

            " ฉันแค่ตามใจ " คนตัวเล็กมองและหัวเราะที่เห็นอีกคนพยายามปิดกั้นตัวเองมากเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในถ้อยคำพวกนั้นได้อยู่ดี จะให้รู้สึกเสียใจก็ไม่ได้เพราะแต่ละคำที่อีกคนกล่าวนั้นแม้มันอาจบาดใจแต่กลับดูมีความรู้สึกแฝงอยู่ตลอด

            " เดี๋ยวสิ นี่นายจะไม่ใส่นิ้วก่อนเหรอ "

            " ทำไม "

            " ทำสิฉันจะเจ็บนะ ครั้งที่แล้วฉันก็นอนแทบไม่ได้ "  

            " ครั้งก่อนไม่มีเจล " คนตัวเล็กที่โดนดึงกางเกงออกนั้นนั่งน่ายู่ใส่คนที่กำลังยกสะโพกเขาขึ้นให้มานั่งคร่อมตัก ใบหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์กลับดูเย้ายวนมากกว่าครั้งไหน ยิ่งเวลาที่สายตานิ่งราวกับไม่ได้คิดอะไรแต่มันกลับดูเชิญชวนและอบอุ่นรบเร้าจนยากที่จะกล้าสบตา

            " เขินเป็นด้วยเหรอ "

            " ไม่ได้เขิน แต่นายจ้องแบบนี้ใครจะไปกล้าจ้องกลั..อื้ออ " สะดุ้งอย่างกระสันจนขนอ่อนลุกชูชันไปทั่วตัวเมื่อมืออุ่นส่งมาเค้นส่วนกลางลำตัวจนต้องเกร็งขาสองข้างพยุงตัวเองไว้ แขนโอบกอดไหล่กว้างและหลับตาหลบหนีความกดดันจากการโดนจ้อง

            " มีเจลเตรียมพร้อมไว้ใช้กับหมอนั่นเหรอ "

            " จะบ้ารึไง..อ อ้ะ ! นี่อย่าบีบได้ไหม " เอ็ดใส่คนที่กำลังลอบยิ้มเมื่อเขาทำสีหน้าทรมานใจเมื่อโดนบีบเค้นจนความเสียวมันพุ่งๆ ลดๆ อยู่อย่างนี้ กะจะแกล้งกันทุกรอบเลยรึยังไง หรือเพราะเห็นหน้าเขาตอนทรมานแล้วมันมีความสุขมากนักเหรอ

           

          โรคจิต

            " ก้มหน้ามานี่ จะเงยหนีทำไม " คำพูดที่ดูเหมือนการกระซิบข้างหูนั้นทำเอาใจดวงน้อยพลันเต้นตึกตักขึ้นมาซะได้ คนตัวเล็กสะบัดหน้ากลับไปจ้องเพื่อยืนยันว่าไม่ได้กลัวสายตานั่น ทั้งที่ความจริงแล้วคิดอยู่เสมอว่าหากจ้องนานๆ จะใจวายตายเอาได้

            " อื.. อื้ม " ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงเป็นเหตุผลที่โอเซฮุนให้เขาหันหน้ามาหา มืออุ่นลูบไล้ไปทั่วเอวและสะโพกก่อนจะเค้นอย่างรู้ว่าคนตัวเล็กชอบให้เขาสัมผัส ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดจูบตอบอย่างชำนาญแม้ว่าจะดูตื่นเต้นจนเงอะงะไปบางครั้งก็ตาม อย่างน้อยมันก็ทำให้โอเซฮุนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนแรกที่เคยมาทำแบบนี้

            " ฮื่อออ! " มือเล็กฟาดไหล่กว้างอีกคนอย่างนึกจะขาดใจรอนๆ ที่โดนลักลอบจูบแล้วไม่ปล่อยให้หายใจกันแบบนี้ คิ้วบางขมวดแน่นและเบือนหน้าหนีจูบนั้นจนสามารถหลุดออกมาหายใจได้

            " ไอ่เด็กบ้า! คิดจะฆ่ากันรึไง"

            " ถอดกางเกงให้ที " ถ้อยคำที่ด่าไปนั้นเหมือนว่าอีกคนจะไม่ได้รับฟังแม้สักนิดเดียว กลับเป็นการขอร้องเชิงบังคับให้เขาต้องก้มถอดกางเกงให้และเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนที่กำลังหัวเราะในลำคออย่างพอใจยามเห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้

            " มองอะไร ทำหน้าที่สิ " เสียงนิ่งกล่าวพลางกดศีรษะอีกคนให้จมไปที่หว่างขาตนเองช้าๆ ก่อนที่รุ่นพี่จะอ้าปากงับส่วนนั้นอย่างเชื่อง ลิ้นแดงแลบเลียส่วนปลายและลากไล้จนมันเริ่มพองคับโพรงปากมากขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มผมสีอ่อนเริ่มผงกเข้าออกตามจังหวะสลับกับดูดดุนส่วนปลายช้าๆ จนได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจของคนด้านบน

          โอนอ่อนง่ายชะมัด

            " อ.. อื้อ " ดูเหมือนว่าทำให้รุ่นน้องแต่ตัวเองกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มือเล็กส่งไปกุมหว่างขาตนเองและลูบส่วนปลายพอให้ตัวเองไม่ทรมานแบบนี้ เป็นจังหวะเดียวกันกับมืออุ่นที่ส่งมากดหัวเขาแทบจมลงไป ส่วนปลายยาวกระแทกกับคอทำเอาพะอืดพะอมสำลักระลอกใหญ่

            " โทษที "

            " นายซาดิสม์ใช่ไหมเนี่ย "

            " งั้นนายก็มาโซ ลุกขึ้น " โดนหิ้วปีกจับขึ้นมานั่งคร่อมตักอีกครั้ง ก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบบีบเจลใส่มือตัวเองทันทีก่อนที่เด็กอีกคนจะบ้าบิ่นยัดเจ้านั่นเข้ามา มีหวังพรุ่งนี้ได้เดินกะเผกทั้งวันแน่นอน

            " ใช้เยอะไปมั้ง " ร่างสูงบ่นระหว่างที่มือเล็กกำลังทาเจลที่ส่วนนั้นตั้งแต่ปลายยันโคน ลูบไล้ซ้ำไปซ้ำมาจนมันดูจะพองขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เห็นทีแล้วก็เลิกยุ่งจับมันเกรงว่าจะเข้าลำบากมากกว่าเดิมทุกที

            " รู้ไหม "

            " ... "

            " ผมชอบตอนพี่ทำหน้าแบบนั้นนะ " จู่ๆ คนตัวเล็กก็หน้าแดงแป๊ดขึ้นมาเมื่ออีกคนเรียกเขาว่าพี่ด้วยถ้อยคำสุภาพแถมยังมองหน้าเขาจังหวะที่กำลังกลัวว่าตัวเองจะเจ็บจากการกิจกรรมครั้งนี้อีกต่างหาก ทำเอาใจสั่นคว่ำไม่เป็นท่าเสียได้

            " บ้ารึไง เลิกแกล้งกันได้แล้ว " เบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงและก้มจับส่วนปลายแข็งร้อนเบาๆ พร้อมกับกดมันเข้าที่ช่องทางหลังอย่างระมัดระวัง โอเซฮุนก็ให้เขาทำมันอย่างเป็นอิสระเพราะคงกลัวว่าเขาจะงอแงในวันรุ่งขึ้นเนื่องจากเดินไม่ได้

            " อ.. อ้ะ อาา " ขบริมฝีปากแน่นและกลั้นหายใจกดตัวเองลงทีเดียวจนสุด บวกกับความลื่นของเจลทำเอามันเข้าไปลึกแทบที่จะทำให้จุกเสียดไปถึงท้องได้ วงแขนเล็กกอดรอบลำคอแกร่งแน่นด้วยความจุกจนจะร้องไห้ แรงตอดรัดรุนแรงก็พอจะทำให้โอเซฮุนเดาออกได้ว่าลู่หานต้องกำลังเจ็บมากแน่ๆ

            " ผ่อนคลายจะได้ไม่เจ็บ "

            " ทำง่ายที่ไหนล่ะ รอนายเรียกฉันพี่อีกรอบเถอะ "

            " พี่เจ็บไหม " มือบางฟาดใส่ไหล่อีกคนและก้มหน้าซบบ่ากว้างอย่างเขินแทบแย่ ทำไมถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับแค่การโดนเรียกว่าพี่แบบนี้นะ คงจะเพราะว่าอีกคนทำเย็นชาใส่ตลอด เมื่อโดนความอบอุ่นแอทแท็คเบาๆ ก็ทำเอาใจสั่นคลอนไปหมดแล้ว แย่จริง

            " อะ อ้ะ.. อย่าขยับสิ " มือบางเกาะไหล่แกร่งแน่นและผ่อนลมหายใจออกเบาๆ อย่างควบคุมอารมณ์เกรงว่าถ้าตัวเองเกร็งไปมากกว่านี้จะยิ่งแย่ เลยได้แต่รอเวลากระทั่งรุ่นน้องที่กำลังเงยหน้ามองเขานั้นส่งมือไปลูบบั้นท้ายเบาๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งตกใจ

            " ขยับได้ยัง "

            " ยังแน่นอยู่ "

            " ถ้าอยู่อีกสักพักจะเสร็จก่อนละนะ " คนเป็นพี่ได้แต่เงยหน้ามองอย่างไม่ประสบอารมณ์และยอมเป็นฝ่ายที่จะบังคับกิจกรรมเอง สะโพกบางยกขึ้นโดยใช้แรงขาทั้งหมดยกอย่างยากลำบากเพราะความเจ็บ ก่อนจะค่อยๆ กดตัวเองลงมาช้าๆ และจิกเล็บลงที่แผ่นหลังกว้างระบายความทรมาน

            " อ๊าา.. " กระตุกอย่างลืมตัวเมื่อกดตัวเองลงจนสุดทำให้ส่วนปลายแข็งไปโดนจุดสำคัญด้านใน โอเซฮุนจึงได้ใจจับสะโพกบางยกขึ้นทีละนิดและกดซ้ำๆ ตรงที่เดิมทำเอาคนตัวเล็กต้องนิ่วหน้าอย่างทรมาน

            " อ.. อย่าอื้อออ " เสื้อสีขาวโดนลูบขึ้นจากหน้าท้องถึงแผ่นอกบาง เปิดจนเห็นยอดอกลิ้นชื้นก็ไล่ลิ้มเลียจนต้องกัดริมฝีปากแน่น สะโพกเล็กเริ่มควบคุมจังหวะได้จึงเริ่มเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง เสียงเตียงไม้เอี๊ยดอ๊าดบวกกับเสียงครางหวานที่ดังขึ้นราวกับไม่เกรงใจว่าใครจะผ่านหน้าห้องบ้าง

            " อ้ะ.. อ้ะ.. ด เดี๋ยว อื้ออ " ริมฝีปากร้อนงับยอดอกและดูดแรงๆ จนคนตัวเล็กแทบกายสะท้าน มือบางกุมเส้นผมสีเข้มและแอ่นอกรับอย่างรู้สึกดีเกินกว่าที่จะห้ามได้ หมุนสะโพกควงให้ส่วนร้อนแข็งด้านในนั้นสัมผัสกับผนังอุ่นจนความเสียวกระสันวิ่งพล่านตั้งแต่ปลายเท้ายันเอวที่แทบจะหมดแรง

          ก้อก.. ก้อก.. ก้อก

            " ลู่หาน คุณลุงโทรมา " เสียงที่ไม่ได้ต้อนรับนั้นดังขึ้นหน้าประตูซึ่งเรียกร้องความสนใจให้คนตัวเล็กต้องชะงักและมองไปยังประตูที่มีเงาใครบางคนอยู่ด้านล่างช่องเล็กๆ นั้น แต่กระนั้นร่างบางกลับต้องผงะและนอนหงายลงเตียงอย่างว่องไวทันทีที่โดนกดลงไป ขาขวาโดนจับพาดบ่ากว้างและส่วนนั้นก็ถูกร่อนใส่เนื้อกระทบกันเสียงดังจนคาดว่าคนหน้าประตูจะต้องได้ยินแน่นอน

            " อ้ะ.. อะซ.. เซฮุน "

            " ... "

            " ให้ฉัน อื้ออ.. คุยกับพ่ออะ.. อ้ะ " แรงกระแทกรุนแรงเสียจนหัวแทบสั่นคลอน ริมฝีปากบางเผยออ้าอย่างสาสมความใคร่ มือบางก็ส่งไปลูบไล้ส่วนปลายตัวเองที่ปริ่มน้ำใสทำท่าจะเสร็จก่อนเด็กอีกคนแน่นอน ราวกับลืมไปแล้วว่าคนที่อยู่หน้าประตูตอนนี้จะรู้สึกยังไง

          หึ

            เสียงขบกรามดังกรอดโดยที่ในมือถือโทรศัพท์บ้านไว้ ควบคุมอารมณ์อย่างผู้ใหญ่และเดินละออกมาถือสายคุยต่อจากที่ค้างไว้นาน

            " คุณลุงครับ เหมือนลู่หานคงหลับแล้ว พรุ่งนี้ผมจะให้เขาโทรไปใหม่ "

            " ... "

            " ครับ " วางสายทิ้งจากกันไปเหลือไว้แต่เพียงความโกรธระคนแค้นมากมายที่ปนเปกันจนไม่รู้จะอธิบายได้ เสียงครางกับเสียงเตียงในห้องนั้นยังดังพอที่เขาจะได้ยินเมื่อยืนตรงนี้ ราวกับเด็กหน้านิ่งนั่นมันกลั่นแกล้งให้เขาคลั่ง ยั่วโมโหให้เดือดราวกับไม่กลัวว่าจะต้องเจออะไรบ้างเมื่อเขาเอาจริงขึ้นมา

           

          ทีใครทีมันนะ

            " อ.. อ้ะ.. อ้ะ.. เซฮุน ตร.. ตรงนั้น " คนตัวเล็กนิ่วหน้าและอ้าปากครางอย่างพอใจเมื่อจังหวะที่เร็วเกินไปกับการสอดใส่ที่ลึกพอจะทำให้สะดุ้งทุกครั้งเมื่อโดนจุดสำคัญ จนอดคิดไม่ได้เลยว่าที่แฟนเก่าของเซฮุนคนนั้นจะเคยทำเรื่องแบบนี้กับเซฮุนแล้วหรือเปล่า

            " อ้ะ.. จะ ถึงแล้ว อ๊าาา.. " คนตัวเล็กที่โดนจับให้ชันเข่ากับเตียงและเอนตัวไปจับหัวเตียงไว้แน่น จังหวะการสอดใส่ที่รุนแรงเกินจะผิดปกตินั้นยังไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเท่ากับการที่โอเซฮุนออกแรงบีบสะโพกแรงจนเขาต้องเบ้หน้าอย่างทรมาน

            " อ้ะ.. เจ็บ อื.. อืมม " ใบหน้าคมคายโน้มมาประกบจูบเร่าร้อนให้จนหายใจไม่ทันเข้าไปใหญ่ สะโพกบางโดนรั้งไว้แน่นและแรงกระแทกที่สอดใส่ถี่ยิบทำเอาเสียงเตียงดังสู้กันจนกลัวว่ามันจะหักอยู่รอมร่อ

            " ฉัน.. "

            " อ.. อ้ะ "

            " ฉันเกลียดหมอนั่น " ประโยคสั้นๆ ที่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นราวกับเหนื่อยและหงุดหงิดอยู่ในระดับหนึ่ง ก่อนที่แรงกระแทกครั้งสุดท้ายจะทำให้คนตัวเล็กหมดแรงแขนพับไปกองกับหัวเตียง หอบหายใจแรงและนิ่งค้างรอให้เด็กอีกคนปลดปล่อยจนเสร็จ ใบหน้าคมคายก็โน้มเข้ามาใกล้และสัมผัสริมฝีปากกันเป็นครั้งสุดท้ายของกิจกรรมคืนนี้

BACK TO DEK-D CLICK